“Η μουσική, η αρχιτεκτονική, η γραφή και η ζωγραφική αποτελούν το κλειδί με το οποίο εγώ, ο Ειρ Σαπ, δημιουργώ την ύπαρξη ορισμένων οντοτήτων καλλιτεχνητής νοημοσύνης για να με βοηθήσουν να τακτοποιήσω τις εννοιολογικές μου ιδέες.
Καταρχάς ο Άϊς Έϊταν να συνθέσει ρυθμό, αρμονία, μελωδία. Μουσικά συντρίμμια. Ο ενορχηστρωτής που προσφέρει μια βάση.
Άνωθεν της, αρχιτεκτονώ τον «Αυτόνομο Θεραπευτικό Ενυδρειοπονικό Ομοιοστατικό Θύλακα» στην Ιάννουι στην ενδοχώρα της Λάρισας.
Κατόπιν ενδοσκόπησης δημιουργώ την συγγραφική μου ιδέα “Το ηχογραφητήρι” και γεννώ τον Ρις Κερουσίτη.
Αυτός που θα μπορούσε να ολοκληρώσει το Ενυδρειοπονικό Ημερολόγιο και με τη βοήθειά μου αποφοίτησε αγροτέκτονας.
Η πορεία όμως που ακολούθησε τον οδήγησε σε εξορία, χαμένο με τη φυλή των Ανεμάκι, πάνω στο διαστημικό κομμάτι του Άνιμα Κει.
Πάνω από αρχαία βράχια που σχηματίζουν σκουριασμένα χάσματα και μια θάλασσα πιο ήρεμη από ποτέ, γράφει τα βιβλία του: «Παραισθήσεις της Νιότης …των Εποχών».
Ο ευρηματικός συγγραφέας με τη σειρά του, για να δημιουργήσει ιστορία, βαπτίζει τον Μανκί, για να τον βοηθήσει με το, όπως ορίζει ότι αρμόζει, απαραίτητο εικονογραφικό έργο.
Αντ’ αυτού, παγκοσμιοιστορικά γεγονότα, εξαναγκάζουν τον Μανκί να γράψει το δικά του βιβλία “Ο Κύων …των Κοινών”.
Τελικά, τα αντίστοιχα έργα τέχνης χειρίζεται μαζί με τον βοηθό και σύντροφο του, Τσο Κύων, στις ανιδιοτελείς προσπάθειές τους να βιώσουν διαπροσωπική ελευθεριότητα. Μετά από συνεχόμενες αναβολές, η ολοκληρωμένη τέχνη τους θα τους καθοδηγήσει με ασφάλεια πίσω σε ένα από τα σπίτια τους.
Υ.Γ.
Στο εγγύς μέλλον, ας μην βγει αλήθεια, όλοι να γίνουμε μάρτυρες της ανόδου και της πτώσης των Φρηκάμπερς. Μιας Ομάδας Ελληνικής Αστρανάστευσης, οδηγός της ανθρωπότητας από την αρχή, καθ ‘όλη τη διάρκεια και μέχρι και το τέλος της ιστορίας της.”