Μόνο μία τελευταία προσπάθεια είχε απομείνει για τη φυλή. Να σωθεί ό,τι μπορεί. Και έτσι, ο Ρις φωνάζει με απόγνωση, σε μια ύστατη προσπάθεια να ξυπνήσει τους υπόλοιπους πιλότους.
“Φυλή! Δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείψουμε τον αγώνα μας τώρα που φτάσαμε καταμεσής! Η απώλεια των δύο συντρόφων μας δεν πρέπει να αποβεί μοιραία για την αποστολή μας! Ξέρω πως να συγκρατήσω τα βασικά σας πένθιμα ένστικτα και να μας σώσω από τα παραληρήματα της νιότης, προτού μας υποτάξει η καταιγίδα! Θα παρανοήσω και εγώ προκαλώντας τεχνητά, μια χημική επαγόμενη παραίσθηση! Χλουπ.
Από πού να πιάσω τη σκιαγράφηση των ριζών της ανατρεπτικής φυτείας μου. Η συνέχεια δεν μένει παρά να είναι σφιχτά δεμένη στην τύχη που σπάνια σφάλλει!
Θα αρχίσω εισάγωντας κάποια γεγονότα που συνέβησαν τριάντα και πέντε χρόνια πριν. Όχι μην πάει το μυαλό σας στην αρχή του πολέμου μας. Ούτε σε ότι προηγήθηκε με το συμβούλιο και την μονομαχία του βασιλιά Άνκελ. Ακόμα πιο πριν θυμάμαι ήμουν στο καθιστικό κιβώτιο της πρότυπης ομοιοστατοικίας μου, Α.Θ.Ε.Ο.Θ., και τακτοποιούσα προμήθειες, μικροεργαλεία και είδη επιβίωσης για ένα ταξίδι που θα έκανα στο νησί της Γαύδου, νότια της Κρήτης.
Με τη βοήθεια της φίλης μου Βι Βαν τα οργανώσαμε όλα τέλεια εκτός από την τελευταία λεπτομέρεια. Την τροφή του σκύλου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως για να βγω από το αδιέξοδο, υπέθεσα την ύπαρξη κάποιου ήρωα Μανκί να κουβαλάει τις αποσκευές μου!
Αυτό το ίδιο όνομα έδωσα αργότερα στο παιδί που όλοι ξέρετε για ποιο παιδί μιλώ, γιατί κανείς δεν έχει αναφερθεί σε αυτό από τότε που έφυγε με τη μητέρα του από κοντά μας. Τόσα χρόνια έχω κρατήσει μυστικό πως μένουν ασφαλείς και έχουν πάρει τη θέση μου στην κατοικία Α.Θ.Ε.Ο.Θ. κουβαλώντας κατά κάποιο τρόπο τις αποσκευές μου! Ναι, εγώ ονόμασα το παιδί της μάγισσας Ντούσκα Κιννάβαρη, Μανκί όπως τον ήρωα που κάποτε είχα φανταστεί. Προέβλεψα το μέλλον μας και εκείνο ανταποκρίθηκε αληθινό και πραγματικό.
Η αγαπημένη μου, από τότε Άϊντο, θυμάμαι μου απάντησε πως αν αυτό που ζούμε είναι αυτό που θα ’πρεπε να είναι τότε αυτό που θα πρέπει να είναι θα γίνει! Αν θέλουμε λοιπόν, να βρούμε διέξοδο από το λαβύρινθο των παραισθήσεων πριν μας φτάσει η καταιγίδα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε την πορεία μου όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως στις αναρωτήσεις βρούμε τις κατάλληλες ανταπαντήσεις.”
Καταμεσής των αστραποβροντών, του δέους του πελάγους, της τρικυμίας, και του χαμού των συντρόφων του, ο Ρις φωνάζει την απέλπιδα προσπάθεια του να συνεφέρει τους υπολοίπους.
Πάνω στο ασταθές μονόξυλό του, βιώνει μια βαθιά εσωτερική δοκιμασία διαλογισμού. Είναι όμοια με εκείνη του παρελθόντος που ο ίδιος είχε υποβάλλει στον εαυτό του για να θεραπευτεί από τις ενοχές και τον πόνο της σημαντικής απώλειας του παιδικού του φίλου, Πετ στο κοινό τους δυστύχημα. Ο Ρις κατάφερε να βγει σώος μιας ημέρας όπου όλα πλην της τελευταίας πράξης είχαν πάει όπως τα είχε σχεδιάσει.
Το γεγονός αυτό αφύπνισε μια σειρά τραυματικών εμπειριών που τον βασάνισαν την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα.
Με τη συμπαράσταση της φίλης του Βι στηρίχθηκε στην ενδελεχή παρατηρητικότητά και εκεί που έδειχνε να ανακαλύπτει τους αλγόριθμους της πένθιμης συμπεριφοράς του, υπερκεράζοντας τους δαίμονές του, ξαφνικά άρχισε να κάνει συνεχείς αναφορές για ένα νέο είδος όντων, τους κυνάνθρωπους.
Ο Ρις προφανώς έβρισκε διέγερση στις περιπέτειες του σκύλου του Κο και αντλούσε τα επιχειρήματα του από ένα ευρύ πεδίο βαθιάς γνώσης που είχε αποκτήσει στις αναζητήσεις του. Έφτασε να καλύπτει απαντήσεις σε ερωτήσεις που απλώνονταν από την γενετική αρχιτεκτονική έως τον αστερισμό του Κυνός, και από τις απεικονίσεις των υπηρετών στην αρχαία Μινωική Κρήτη μέχρι και τις αντίστοιχες του Αγίου Χριστόφορου του Κυνοπρόσωπου, από τους πρώτους χριστιανούς. Όλες οι αναφορές έδειχναν πως κάποτε υπήρξαν και κάποτε θα υπάρξουν ξανά, όντα με σώμα ανθρώπου και κεφάλι σκύλου.
Κάποτε υπήρξαν και κάποτε θα υπάρξουν ξανά θηλαστικά στο μέγεθος όρθιου σκύλου με μια εσωτερική τρύπα στο κρανίο του που θα τους επιτρέπει την ανάπτυξη βελτιωμένου γναθιαίου μυ. Με ταχύτατο μεταβολισμό, θα μπορεί να αναπνέει και να μασάει ταυτόχρονα, χάρη σε ένα διαχωριστικό του εσωτερικού της μύτης από το στόμα. του δόντια Τα διαφορετικά του δόντια ήταν χρήσιμα για διαφορετικές αποστολές. Τα μικρά μπροστινά, για να κομματιάζουν, οι κυνόδοντες για να ξεσκίζουν και τα πίσω για να πολτοποιούν.
Αποτελειωτικά ο Ρις φαντάστηκε πως μια ιστορία που θα μπορούσε να αφορά ήρωες κυνάνθρωπους θα βοηθούσε την ανθρωπότητα να αποφύγει τρομερές προφητικές καταστροφές και κακουχίες. Αυτό που χρειαζόταν ήταν μια ιστορία που θα συνέδεε ήρωες και αντιήρωες ανθρώπους και κυνούς ώστε να κατακτηθεί από όλους η πεμπτουσία του άθρησκου ενοθεϊσμού, με συνέπεια της, την αποτελεσματική άμυνα απέναντι στην επιθετική λήθη.
Έπειτα οι έρευνές του πάνω στις αυτόνομες ενυδρειοπονικές ομοιοστατοικίες και στις μουσικές αφετηρίες τον οδήγησαν στην μελέτη και σχεδιασμό του Αυτόνομου Θύλακα της Ενυδρειοπονικής Ομοιοστατοικίας Α.Θ.Ε.Ο.Θ. και στη παράλληλη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού ετερώνυμου πειραματικής μουσικής, του Άις Έϊταν, αντίστοιχα.
Πίστευε πως με ένα τέτοιο ψευδώνυμο, που σήμαινε πως ο διάβολος είτε αγιοποιήθηκε, είτε μπήκε σε πάγο, θα καταργούνταν οι παθητικά επιθετικοί προσδιορισμοί στις κριτικές που θα δεχόταν το έργο του.
“Ήταν ένας γάιδαρος, που κατά τη διάρκεια της ημέρας, έκανε τις καθημερινές δουλειές του αλλά μόλις έπεφτε η νύχτα, ελεύθερος μπορούσε να αλωνίζει το νόστιμο χορτάρι του διπλανού χωραφιού. Ωστόσο αντί για την πρασινάδα του χωραφιού, προτιμούσε τα λαχανικά της φάρμας πιο πέρα και πριν λαλήσει ο κόκορας, είχε ήδη επιστρέψει σπίτι του, χορτάτος.
Μια νύχτα γνώρισε ένα τσακαλάκι, που τριγυρνούσε, έγιναν καλοί φίλοι και κάθε βράδυ βρισκόντουσαν. Ο χοντρός γάιδαρος έσπαγε το φράχτη της φάρμας και πίσω του ακολουθούσε το τσακαλάκι, ώσπου μια νύχτα με πανσέληνο έπιασε τρέλα τον γάιδαρο να τραγουδήσει. Το τσακαλάκι υποψιάστηκε την τροπή που θα έπαιρναν τα πράγματα και τον σταμάτησε λέγοντάς του πως σαν κλέφτες που είναι πρέπει να μείνουν στη σιωπή. Η φωνή του γάιδαρου θα ξυπνούσε τους αγρότες και η σύλληψή τους θα ήταν σίγουρη. Όμως ο πεισματάρης γάιδαρος δεν έκανε πίσω, επικαλέστηκε την πολιτισμένη φύση του και άρχισε τις ψαλμωδίες.
…Η πιο αρχαία, Ινδική εκδοχή της ιστορίας λέει πως το τσακαλάκι, δηλαδή ο Ρις Κερουσίτης στο τέλος σώθηκε αλλά σε αυτή την κριτική, ο Άις Έϊταν, ο ψάλτης γάιδαρος και τα αισχρά του μουσικά πειράματα πρέπει κάπως να πληρώσουν πίσω το ακριβό κόστος τους. Η ιστορία πλέον θα μας διδάσκει πως σε τούτη την διπολική περίπτωση, οι εξαγριωμένοι αγρότες, δηλαδή όλοι εσείς άτυχοι ακροατές, θα προλάβετε και τα δύο ζώα και θα τα πλακώσετε με μεταλλικές ράβδους και με μεγάλα ξύλα με καρφιά. Στο τέλος θα ενώσετε τον γάιδαρο και το τσακαλάκι με αλυσίδα από τους λαιμούς. Θα τους επιβραβεύσετε με δυο όμορφα περιδέραια στην τιμή του ενός ηχογραφήματος.”
Οι όλο και πιο συχνές επιστροφές του στο Άνιμα Κει, για να βρει ηρεμία από τις αντιδράσεις του κόσμου, μια κάποια αφαίμαξη ενέργειας από το ίδιο το μέρος και τα επακόλουθα ταξίδια σε τροπικούς προορισμούς, τον βάζουν σε ένα καθεστώς αέναης κίνησης και στάσης. Μέσα στην ταχύτητα της ζωής του γρήγορα αντιλήφθηκε πως το σύστημα ισορροπίας του εσωτερικού του όντος απαιτεί συναρτημένες εναλλαγές σε απεριοδικές αχωροχρονικές φάσεις με τα υπόλοιπα εξωτερικά όντα.
Σε μια τέτοια φάση, σε μια αμφιλεγόμενη μουσικοχορευτική παράσταση το 2014, ο μουσικός τότε Ρις γνωρίζει και ερωτεύεται την χορεύτρια και θεραπεύτρια Άϊντο. Όμως, μοιράζονταν το ίδιο ζώδιο του κριού, το κυρίαρχο ζώδιο της φωτιάς, καταδικασμένοι από την φύση να κάψει ο ένας τον άλλο. Η αντίδραση έπρεπε να είναι άμεση, συμβατή με τη φιλοσοφία που διέπει τη ζωή του.
Οι ιδιοτροπίες που από την αρχή χαρακτήρισαν το ζευγάρι, είχαν δείξει αρκετά ίχνη συμφωνίας, ώστε δεν άργησαν να συμφωνήσουν και οι ίδιοι πως επιθυμούσαν την όποια ολοκλήρωση.
Η μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων που ταύτισε τους αστερισμούς με τα ζώδια, τους έδειξε και τον τρόπο να προστατευθούν από αυτά. Γιατί όπως κάποτε έπραξε ο Προμηθέας κλέβοντας την φωτιά από τον Όλυμπο, έτσι και αυτοί έπρεπε να κρύψουν τη φωτιά τους στο εσωτερικό μιας σχισμής ενός κρίταμου.
Σκέφτηκαν πως η σύγκλιση των διαφορετικών τους συχνοτήτων σε συντονισμό θα ήταν διαχειρίσιμη μόνο αν η αφετηρία της δίνονταν σε κάποιο μαγικό μέρος, όπως για τους αρχαίους ήταν ο Όλυμπος. Για τον Ρις όμως, το μαγικό του μέρος ήταν το Άνιμα Κει.
Έτσι μετά από ένα χρόνο, κατά τις εντολές του φίλου τους, Άστερ Αζουρίτη και σφυρίζοντας συντονισμένες μελωδίες, το νέο ζευγάρι θα δαμάσει το ιερό μονοπάτι που ενώνει το Άνιμα Κει με τον πολιτισμό, πενήντα φορές πήγαινε έλα, μόνο τον πρώτο τους μήνα.
Με τις οδηγίες δε, των φίλων της μικρής σπηλιάς, η ασφαλής μετάβαση στην νέα ενισχυμένη πραγματικότητα θα στεφόταν με πλεξούδες επιτυχίας από τα παραθαλάσσια κρίθαμα στα μετέωρα βράχια της μεγάλης σπηλιάς.