“Ο πιστός μου σύντροφός μου εξαφανίστηκε.
Και έτσι σήμερα, εγώ, ο Μανκί Ανιμακί, ενενήντα ή εξήντα έξι ετών προς επτά, δεν μου έμεινε τίποτα άλλο πια να κάνω παρά να αρχίσω επιτέλους να κάνω αυτό που προοριζόμουν να κάνω. Να γράψω για τις περιπέτειες του δημιουργού μου Ρις, σαν να ήμουν αυτός. Μετά από όλη την εκπαίδευσή που έχουμε περάσει, νομίζω ότι του το οφείλω, παρά τις ανασφάλειες, τα θέματα ενοχής και όλες τις φυγές.

Εκείνος θα αρκούταν να σκεφτεί και θα είχε ακριβώς αρκετά για να πει «Η μουσική, η αρχιτεκτονική, η γραφή και η ζωγραφική σχημάτισαν το κλειδί με το οποίο η ύπαρξή μας κατασκευάστηκε από ορισμένες οντότητες τεχνητής νοημοσύνης για να τις βοηθήσουν να υλοποιήσουν τις ιδέες τους.
Αρχικά, ο Άϊ Σέϊταν θα μας βοηθούσε να αποκτήσουμε ρυθμό, αρμονία, μελωδία, συντρίμμια μουσικής. Ο ενορχηστρωτής που δημιουργεί τη βάση. Πάνω σε αυτό, θα μπορούσαμε τότε να εικονογραφήσουμε τον «Αυτόνομο Θεραπευτικό Ενυδρειοπονικό Ομοιοστατικό Θύλακα»

Εγώ, με τρόπο σταθερής καθυστέρησης, γεννήθηκα στη Μεγάλη Σπηλιά του παραλιακού Άνιμα Κει, ακριβώς εκεί, στη μήτρα της Μεγάλης Σπηλιάς, όπου κάποτε οι αρχαίοι ιερογράφοι ιερογράφησαν τις απαρχές της φυλής των Ανεμάκι. Προορισμένος να βοηθήσω τον Ρης, τον άνθρωπο που με βάφτισε με τα έργα τέχνης των βιβλίων του.

Αλίμονο, τα γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο, με ανάγκασαν να φύγω με τη μητέρα μου μακριά από τις αναμνήσεις προς ένα ολοκαίνουργιο μέλλον στον νεόκτιστο βιότοπό του Ρης, τον «Α.Θ.Ε.Ο.Θ.».

Σε μια συνεχή κατάσταση καθυστέρησης, εγώ, ο πάντα νέος γέρος, με τη σειρά μου να δημιουργήσω ιστορία, βάφτισα τον Τσο Κύον, για να με βοηθήσει με τα έργα τέχνης.

Εδώ και τώρα, πάνω από αρχαία βράχια που σχηματίζουν λαμπερά χάσματα και μια λίμνη πιο θυμωμένη από ποτέ, τώρα έχω το χρόνο και τις ιδέες για να γράψω το πρώτο μου βιβλίο «Ο Κύων των Κοινών»