Ένα από τα πρώτα πράγματα που ο μικρός Τσόκυ έκανε ήταν όταν άρχισε να τραγουδάει ρυθμικά.
“…τσκ……τσκ… …τα,τα,τα… … τσκ……τσκ… …τα,τα,τα…”

Αμέσως μετά ο Μανκί έδωσε τον βαθύ τόνο, μα σύντομα θα τον ρίξει, θα σωπάσει και μετά θα τον ανεβάσει ξανά.
“…Ουάου, Ουάουάου… …Ουάου, Ουάουάού…!”

Και ο Τσο θα απαντήσει πλέον αρμονικά.
“Περπατά..oυάου, με ουρ..άουαου ψηλ…άουαου,
Δεν με νοι…άουαου..ζει που θα κάνω κακ…άουαου!
Σε γωνιές π…άουαου και θα γλύφω ζουμι…άουου,
Φίλος μένω και ας ειμαι βρωμι…άουαου!”

“ E Τσόκυ! Ρωτάς κάτι και μετά γυρνάς γύρω γύρω?
Ε λοιπόν, αφού ρωτάς, τη λέξη θρησκεία οι πρώτοι που ξέρω την πήρανε από το θεός και από το ρήσκω που σημαίνει λέω. Και αφού γυρνάς, το θεός μπορεί να έρχεται από το θέειν, θέω, τρέχω, διότι στα σίγουρα, οι πρώτοι θεοί για τους γήινους ήταν ο Ήλιος και η Σελήνη. Κατά άλλους όμως από το Ζεύς ή Διός. Εξού και η ζεύξη αλλά κι διαίρεση των απόψεων…
Τελικά, ο ενθουσιασμός των ανθρώπων αλλά και εμού του ιδίου για το αντικείμενο με κάνει να νομίζω ότι συνδέεται με το δέος, γιατί μία από τις σημασίες του πολύ κοντινού βασικού ρήματος δείδω, που παράγει το δέκομαι, σημαίνει πως φοβάμαι να πράξω κάτι ή φροντίζω πολύ για κάτι.”

“…Ουάου, Ουάουάου… …Ουάου, Ουάουάού…!”

“Τι να σου πω, φαίνεται ότι υπονοείται ο φόβος της τιμωρίας για κάτι που κακώς έγινε ή για κάτι που πρέπει να γίνει αλλά δεν το κάνει κανείς.
Περισσότερο δε σημαίνει φόβο από άγνοια, αμφιβολία, η οποία στενοχωρεί τον φέροντα αυτήν και η οποία του υποκινεί την αγωνία για γνώση του τι μέλλει να γίνει αλλά ακόμα ακόμα σημαίνει και διωγμό. Ο φόβος δηλαδή καταδίκης, ποινής, εκδίκησης.
Επίσης μια ακόμα από τις σημασίες του δέκομαι είναι να σέβομαι και ευλαβούμαι, κάτι που υποδηλώνει τον φόβο της υποκινήσεως της εκδικήσεως κάποιου θεού.
“…Wahwouh, Wahwahwouh… …Wahwouh, Wahwahwouh…!”

“ Καλά, Ας παρασυρθούμε λίγο ακόμα. Κάποιος ας πούμε, φρουρός, κάποιος τέτοιος που κανείς δεν θέλει να ονομάσει, δικαιολογημένως ίσως φοβάται έστω και την υπόνοια κακού, με τρόμο, σαν άδειος και δειλός.
Το δείδω, λοιπόν, έρχεται από το δίεμαι και παράγει το δέκομαι, και το δίεμαι φυτρώνει στο δάω, ώστε η ρίζα καταλήγει να είναι το δα.
Άκου τώρα καλά! Σαν να με ακούς πρώτη φορά! Σαν να σουν νήπιος.
Τότε μια από τις πρώτες συλλαβές, που θα ‘λεγες, μετά τις μα και πα, θα ΄ταν η ντα.”

“…tsk……tsk… …ta,ta,ta… … tsk……tsk… …ta,ta,ta …”

“Καλά τα λες, Φαίνεται ότι το ντα το πρώτο ακούς και εκ του ήχου τατατα…, του τύπτειν κατιτίς. Ντα-ντά όμως θα σου πω, όταν ελαφρώς θα σε χτυπήσω στην παλάμη, σε περιπτώσεις που ατακτείς. Κατάλαβες?
‘Τι σου έκανε ο παμπάς; Θα σε ρωτώ’, ‘ντα-ντά’ θα μου απαντήσεις, γιατι σαν νήπιο αυτό μπορείς..
Μέχρι που θα μεγαλώσεις, θα σε κάνω να μάθεις, θα σε πληροφορώ και θα ερμηνεύω. Θα σε νταντάω στον ενικό σαν νταής διδάσκαλος, δίδαγματα.
Με τον τρόπο αυτό, θα λάβεις όλους τους δωρεάν αναδιπλασιαμούς των ιδεών σου. Όπως παθαίνει το δάω, σίγουρα,, καταυτόν τον τρόπο θα πάθεις και εσύ τον αναδιπλασιασμό που σου πρέπει.
Και επειδή πολλοί μαθητές καταλήγουν καλύτεροι των δασκάλων τους, έτσι και συ μικρέ μου Τσόκυ, θα καταλήξεις επίσης! Καλύτερος και πιο σοφός, αρκεί να ακούσεις καλά τι είπαν μερικοί επιφανείς άνθρωποι της αρχαιότητας για το νόημα όλων αυτών που μόλις έμαθες.
Ο Ευκλείδης, ο πατέρας της γεωμετρίας προ τεμαχισμού είπε να θυμάσαι πως αυτοί από τους ανθρώπους τα καλύτερα πράγματα μαθαίνουν, που μιμούνται και καλύτερα!”

“…Wahwouh, Wahwahwouh… …Wahwouh, Wahwahwouh…!”

“ Ο Αριστοτέλης, ένας αρχαίος ισόγειος Έλληνας φιλόσοφος είπε πως όλοι οι άνθρωποι από την φύση είχαν την επιθυμία της μάθησης.”

“Δηλαδή μονάχα με κόπο αποκτιέται κάτι τέτοιο άρα νομίζω πως οι άνθρωποι τελικά είχαν την επιθυμία του κόπου. Τι περίεργo.”

“…tsk……tsk… …ta,ta,ta… … tsk……tsk… …ta,ta,ta …”

Αλλά το τελευταίο και πιο σημαντικό το είδε ο Ευρυπίδης, άλλος ένας αρχαίος ισόγειος Έλληνας φιλόσοφος. Μάθε να βλέπεις ευτυχισμένο όποιον έχει μελετήσει και μάθει την ιστορία. Ούτε τον χρόνο που πέρασε δεν έχασε αλλά και το μέλλον ζει για αυτόν, το μέλλον ζει…”

“…Wahwouh, Wahwahwouh… …Wahwouh, Wahwahwouh…!”