“Άκου προσεκτικά Τσόκυ! Σήμερα έχουμε γιορτή και θα έχουν έρθει όλα τα ζωάκια της φάρμας μας να πανηγυρίσουν την αποφοίτησή σου! Προφανώς χρειάζεται άλλο ένα μικρό μάθημα ζωής για να τα καταφέρουμε να χαρούμε ελεύθερα!

Οι πιο παλιές αναφορές της ιδιότητας του να είσαι ελεύθερος βρίσκονται στα πανάρχαια έργα του Όμηρου, σε μόλις δύο φράσεις. Ελεύθερον ήμαρ, η ημέρα της ελευθερίας και ον ειώθασι τω Διί υπέρ ελευθερίας ιστάναι κρατήρα, οι τους πολέμιους αποσάμενοι. Ελεύθερος λοιπόν, είναι αυτός που μπορεί να απωθήσει τους εχθρούς του, προς αποφυγή υποδουλώσεως. Ο δυνάμενος να αποδιώξει, να πλήξει, να προσβάλλει τον εχθρό του. Ο ελαύνων επί ετέρου αντιπάλου, δηλαδή ελευ και έτερον, ελεύτερον. Πράγματι το αντίθετο του δούλου, απαλλαγμένος από κάποιο πράγμα, ανεξάρτητος.

Το ρήμα ελαύνω προκύπτει μέλλοντα του ιαλώ, ελάω. Στον Όμηρο αναφέρεται ιδίως επί κλοπιμαίων κτηνών, τα οποία πρέπει να ιάλλει ο κλέπτης, να βάλλει σε κίνηση, να απάγει, να απελαύνει ποίμνια, να αποδιώξει, να καταπιέσει , να προσβάλλει, να κωπηλατήσει, κτυπώντας κάτι πάνω σε κάτι άλλο, να σφυρηλατήσει μέταλλο, έλασμα, ελατήριον, ελαστικό, λάμα, λαμαρίνα, λάστιχο, να παρελαύνει επέλαση.
Το ιάλλω είναι το είμι και το λαλώ. Σαν να λέμε τρέχα και τραγούδα ‘Ία!’ Το α προς ένταση της φωνής, ‘Ιά!’ σαν επιφώνημα προς προτροπή επί μαχομένων, προσερχομένων, κυνών, μέχρι και τώρα “γ-ιάα”, φωνή, κραυγή.
Η ρίζα ι προφέρεται με σφιγμένες φωνητικές χορδές και από όλα τα άλλα φωνήεντα εκφωνείται με τη μικρότερη ένταση αλλά και με την μεγαλύτερη ταυτοχρόνως, εμβέλεια. Πιθανόν να ήταν σύνθημα πρωτόγονων κυνηγών προς έφοδο επί θηραμάτων ή προς ρίψη βελών ή ακοντίων, διότι το ίημι χρησιμοποιείται και ως θέτω σε κίνηση. Εάν έτσι έχει το πράγμα, ίσως να εκφέρονταν ως γι, γιε, για, αναλόγως της ανάγκης του ποσού της εντάσεως. Το παρακελευσματικό ά-ϊ, άϊντε, μάλλον τυγχάνει αρχαιότατο και από αυτό πιθανόν προέρχεται το είμι. Επίσης δια της κραυγής για…, πιθανόν να απομάκρυναν τα θηρία από το θήραμα για να το αρπάξουν.

Ο ιστορικός δάσκαλος Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς ήταν σίγουρος πως η αγάπη προς την ελευθερία ήταν έμφυτη σε όλους τους ανθρώπους. Πολύ αργότερα συμφώνησε και ο Αλέξανδρος Δούμας, κάποιος συγγραφέας μιας κεντρικής κοινοπολιτείας της Γης, πως κάθε άνθρωπος, όντως γεννήθηκε ελεύθερος. Δεν υπάρχει πραγματική ανωτερότητα παρά η ανωτερότητα της σκέψης και της αρετής, πρόσθετε. Πρέπει επιτέλους ο κόσμος να το μάθει, φώναξε!
Ο άλλος αρχαίος ισόγειος Έλληνας, ο Αλκίδαμας ο δάσκαλος του Αριστοτέλη, του έμαθε πως η δουλεία είναι αντίθετη προς τη φύση, γιατί μονάχα ανθρώπινοι νόμοι κάνουν άλλους δούλους κι άλλους ελεύθερους. Στη φύση δεν υπάρχει καμμιά τέτοια διαφορά, που είναι άδικη και αποτέλεσμα βίας.

Πολύ αργότερα, ο Λίνκολν, ένας ηγέτης μιας δυτικής κοινοπολιτείας της Γης, πρόσθεσε στα λόγια του Αριστοτέλη την ιδέα πως δίνοντας ελευθερία στους σκλάβους, διασφαλίζεται η ελευθερία των ελεύθερων. Ενώ ένας επιστήμονας της κεντρικής κοινοπολιτείας, ο Βολταίρος, ονόμασε ελευθερία το να μπορεί ανεμπόδιστα να σκέπτεται ή να μη σκέπτεται για κάτι ή για τίποτα, να κινείται κάπου ή να στέκεται πουθενά, σύμφωνα με την εκλογή του πνεύματός του.
Το ρητό όμως που μου αρέσει περισσότερο από όλους αυτους τους ανθρώπους και τα τρελά τους είναι του Φλάβιου Αρριανού, μαθητή του Επίκτητου, κάποιοι φιλόσοφοι της αρχαίας Ανατολίας. Για εκείνους, ελεύθερος άνθρωπος ήταν εκείνος που ζούσε όπως θέλει, που δεν μπορούσε κανένας να τον εξαναγκάσει να κάνει οτιδήποτε, ούτε να τον εμποδίσει να το κάνει, στον οποίο κανένας δεν μπορεί να επιβάλλει με τη βία, που δεν τον σταμάτησαν ποτέ σε κάτι που άρχισε, που δεν παραλείπει ποτέ ότι επιθυμεί, που ποτέ δεν παραδίνεται σε ότι προκαλεί μεγάλο φόβο. ”
Καλά, για το τέλος ας πούμε κοίτα να θυμάσαι μερικές από τις πλέον ευτράπελες παροιμίες για το τι σημαίνει εχθρός από την Κεφαλλονιά, ένα νησί της δυτικής Γρεκίας, στην νότια κοινοπολιτεία. Άκου τι λέγανε αυτοί οι άνθρωποι Τσόκυ και γελάμε μετά μαζί!

Το καινούργιο σπίτι, τον πρώτο χρόνο του οχτρού σου,
τον δεύτερο, του δικού σου και τον τρίτο του λόγου σου!

Αδερφός κι’ ας είν’ και ‘χτρός!

Κάλλιο ‘νας φρόνιμος εχτρός,
παρά ένας φίλος παλαβός!

Κάνοντας τ’ οχτρού σου καλό, του βάνεις
αναμμένα κάρβουν’ απάνου στο κεφάλι του!

Παλιός όχτρος, φίλος δεν γίνεται, που δεν ακούει τσ’ φίλους τ’ κι ευκαριστάει τσ’ οχτρούς τ’!

Φίλοι μου στην ανάγκη μου, κι’ εχθροί μου στη χαρά μου!

Αρκετά, όμως, με όλα αυτά ξεχάστηκα πάλι. Και ήδη έχει μαζευτεί κόσμος! Αλήθεια είναι όμως, πως τόση ώρα προσπαθώ να σου φέρω γύρω, γύρω πως σου έχω μια έκπληξη!”

“…τσκ, τσκ, τατατα…!”

“Έλα, μην δείχνεις τόσο έκπληκτος! Τώρα πια, ένα έτος κοντά από τότε που σε υιοθέτησα, θα ‘πρεπε να έχεις υποψιαστεί καμπόσα πράγματα παραπάνω για μένα.
Πες μου, δεν περίμενες κάτι για επιβράβευσή τόσο καιρό που σε εκπαιδεύω; Σίγουρα θα ‘χες πάρει είδηση ότι κάτι ετοιμάζω για σένα στα κρυφά. Κάτι θα μυρίστηκες, δεν γίνεται, αλλα έκανες, τον ανήξερο, ανίδεε!!
Ο καιρός, λοιπόν, για μυστήρια τελείωσε!
Με τούτη τη ζώνη με τσέπες και όλα τα εξαρτήματα της, την ελευθερία μου μαζί σου θα μοιραστώ από δω και πέρα!
Σου έφτιαξα μία άξια για σένα φίλε Τσό Κύων, να τα έχει όλα όσα το είδος σου χρειάζεται!

Ήρθε πια η ώρα για σένα της ανάληψης της ευθύνης της ομοιοστατοικίας Α.Θ.Α.Ε. και για μένα, επιτέλους, η ώρα να φύγω προς το άγνωστο.
Ήταν πάρα πολλά τα χρόνια που περίμενα αυτή τη στιγμή. Ήμουν έτοιμος εδώ και καιρό αλλά ποτέ δεν είχα κάποιον έμπιστο σαν και σένα να μείνει πίσω να προσέχει το σύστημα. Δεν φοβάμαι πια το άλμα στο κενό, νιώθω ικανός και δυνατός!

Θα αναχωρήσω αύριο το πρωί, πρώτο πράγμα!
Θα ταξιδέψω στα αστέρια, τη Γη που αναπαύεται εν ειρήνη σε πανέμορφα Διατεμάχια να μπορέσω να δω και, αν χορτάσω και με βοηθήσει η τύχη, πάλι πίσω εδώ να ‘ρθω!”