“Μα δεν το καταλαβαίνω… Συμβαίνει αυτό τώρα; …Δεν μπορώ μόνος να σκαρφιστώ όνειρο; …Γιατί εμφανίζεσαι ρε Μανκί πάλι; …Ακόμα δεν είμαι ελεύθερος από σένα;”

“Θέλω να σου διηγηθώ ιστορίες από περασμένες γήινες ανατολές ηλίου, με βουνά και δάση;… Να σε δουλέψω ακόμα και εδώ… στο χωροχρονικό σου τίποτα. Θυμάσαι …που σου είχα πει τι είχα πει στους δικαστές μου, όταν μου ζήτησαν τα ρέστα. “Για περιμένετε, έχω ήδη πληρώσει αρκετά. Τώρα είναι η σειρά μου!”
“…Θυμάμαι…ναι…Με συνεπήρε ο λόγος σου…τόσο που θα τον χρησιμοποιήσω για μένα τώρα! Διότι αυτή η μοναδική… καινούργια… συνθήκη ελευθερίας μου ταιριάζει! Φύγε από το όνειρό μου. H ομιχλώδης εναλλαγή διαφανειών τελειώνει …ε …αρχίζει όποτε εγώ πω …λέω εγώ τώρα!
Από αυτό το Τρίτο και έπειτα …προτιμώ ένα ασπρόμαυρο στις λεπτομέρειες σκηνικό …ε …μιας ανατολής ηλίου …σε κομμάτι Γής …με νερό …πολύ νερό …δίψασα.”
Πίνει λίγο από την ειδική τσέπη πόσιμου νερού της ζώνης επιβίωσής του, κλείνει τα μάτια και μπορεί πλέον και ονειρεύεται τον εαυτό του, ξανά, εκτός πλαισίου πραγματικότητας.

Εκεί βλέπει να ανατέλλει εκτυφλωτικά κάποιος νέος ήλιος και αργά να αποκαλύπτει την νέα μορφή του μέσω της σκιάς του. Δεν είναι ο δίποδος όρθιος Τσόκυ πια αλλά ένα πολύ περίεργο πλάσμα που, αφαιρετικά, του μοιάζει και θυμίζει κάτι γνώριμο αλλά είναιξένο. Έχει περήφανη ουρά και σέρνεται στα τέσσερα με βήμα που ζαλίζει. Προβληματισμένος μέσα στη ζάλη του καταφέρνει και ισορροπεί.

“…Έστω …Τουλάχιστον δεν είναι ο Μανκί εδώ γύρω …όλα καλά προς το παρόν… αυτό το όνειρο …Μα τι είναι αυτό το άλλο πλάσμα …έρχεται προς το μέρος μου;”

Συναντά αυτό το διαφορετικά μυστήριο, μα πανέμορφα μαύρο γοητευτικό τετράποδο με τη μεγάλη ελκυστική ουρά. Αισθάνονται άμεσα την ορμή της ταλάντωσης, καθώς έρχονται κοντά, να μπλέξουν τις κουνιστές ουρές τους και να ξεχάσουν τα τέσσερα πόδια τους και τα ανύπαρκτα χέρια τους.

Ο καπνός μιας φωτιάς, μάλλον της περασμένης βραδιάς, παρακολουθεί σαστισμένος καθώς κάνουν άλματα και περιστροφές στα ρυάκια που γεμίζουν τη θάλασσα. Στήνουν ένα γλυκό, αργό, παιχνιδιάρικο και αισθησιακό χορό στην αμμουδερή παραλία, όπου η θηλυκή υποδέχεται, όσο πιο ρομαντικά γίνεται, προσκυνώντας τον ανατέλλοντα ήλιο, στα τέσσερα στημένη, τον ευθυτενή, όρθιο στα δύο πόδια αρσενικό τετράποδο Τσο. Ονειροτερατογονία.
Ερωτοχορεύουν για τόση ώρα, όση χρειάζεται ώστε σαν ακίνητοι στον χρόνο να φαίνεται πως στέκουν, ώσπου ξαναεμφανίζεται με το έτσι θέλω ο Μανκί.

Ελάχιστα πριν προλάβει ο Τσόκι να αλλάξει όνειρο πάλι, φωνάζοντας “Τι θέλεις πάλι ρε Μανκί;”, του θυμίζει πως ήρθε η ώρα για τροφή. Ακόμα και τότε, λοιπόν, εκείνη τον διασκεδάζει. Η σκύλα είναι απίστευτη, κάθεται δίπλα του, περιμένει τη σειρά της και θα αρκεστεί στα απομεινάρια! Με όλα αυτά που συμβαίνουν, τι παράδεισος…

“ Όταν δραπέτευσα από το … Κυνορφανοτροφείο …εσύ που ήσουν; …A …θυμάμαι …σε πήρε μακριά από τη παρέα μου …ο περίεργος Χούμαν….Λοιπόν …Έχω γυρίσει σχεδόν τα άπαντα διατεμάχια στον τομέα μας και έχω ήδη ζήσει μια ενθουσιαστική ζωή! …Γεμάτη παιχνίδια …μυρωδιές …αγωνία και ανατροπές! …Και κυνοδασκάλες …χα, χα!
Θες… δεν θες …να ξέρεις …υπάρχει εξήγηση στις κρεβατομουρμούρες σου! …Χα …χα …χα! … Τσόκυ! …Πόσος καιρός πάει! …Σαν να άλλαξες …και τι ωραία ζώνη! …Αλλά άκου πρώτα!”

Αυτή τη φορά είναι ο Ρό που με τα λόγια του τελικά ξυπνά τον Τσόκυ.

“Έψαξα …βρήκα στοιχεία … πως κάποιες γενεές παλαιότερα ήμασταν απλούστερα όντα …χωρίς ανησυχίες …αγγαρείες, σαν να μην είχαμε …ελευθερία …δουλεία …χέρια. Ίσως να είχαμε και τέσσερα πόδια. Τώρα φαίνεται πως έχουμε εξελιχθεί …φυσικά ή όχι, ποιος νοιάζεται …έχουμε ενσωματώσει ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά …εναγκαλίσαμε τους ανθρώπινους τρόπους!”

“Δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος …αλλα μου αρέσει λίγο… θα σε εναγκαλίσω τώρα …σαν κυνάνθρωποι… εγώ εσένα …κυνέ γερογιέ …γεροκύνας, Ρ’ Κύων; …Μα που ήσουν …τι φωνάζεις στον ύπνο μου;“

“…Ότι πάντα μου έλειπες …το να σε μυρίζω … μπροστά μου …μετά από τόσες περιστροφές …τόσες αλλαγές … φαίνεται αδιανόητο …πιστεύω πια πως… τα έχω καταφέρει! Χα, χα!”
Ο Τσόκυ, αν και αγουροξυπνημένος από το όνειρο και ταλαίπωρος, αναγνώρισε αμέσως τον παλιοφιλό του και ξεκίνησε να του λέει για τις περιπέτειες του σε κόσμους αλλιώτικους και μυστηριώδεις. Πως κατάφερε να ξεπεράσει κάθε δυσκολία που προέκυπτε με την εκπληκτική του ζώνη επιβίωσης με τσέπες και τα βοηθητικά εργαλεία.
Την περισσότερη διασκέδαση την έβρισκε όταν περνούσε από διατεμάχια απορριμμάτων. Εκεί αφού απολάμβανε τα θεάματα, ξεγλιστρούσε με αδιανόητη ευκολία αφού όλοι οι Κυνοφύλακες ήταν αφοσιωμένοι στις παραστάσεις με την ζωντανά παιγμένη μουσική.

“Πάντα στα διατεμάχια σκουπιδιών μπορεί να βρει κανείς μουσική!”

Ο ίδιος είχε τα απαραίτητα εξαρτήματα παραγωγής φαγητού σε μια μακρόστενη τσέπη της ζώνης του και δεν τον ανησυχούσε τίποτα άλλο πέρα από το να βρει και να κλέψει οτιδήποτε βιολογικό μπορούσε να βρει στους κάδους ώστε έπειτα να το μετατρέψει σε βρώσιμο.Ακόμα και να τον έπαιρναν μυρωδιά, είχε ήδη πάρει το δρόμο της φυγής, έχοντας εύκολα αναπληρώσει τις ελλείψεις του.
Τα κατάφερε τόσο καλά μέχρι που έφτασε ως εδώ και επιτέλους ξανασυνάντησε τον πιο παλιό φίλο που μπορεί να θυμηθεί.

“…Φίλε Ρό…πάμε βόλτα …όπως είμαστε …τώρα …κατευθείαν …την πρώτη και καλύτερη μας βόλτα … την χρωστάμε τόσα χρόνια! …Ας κάνουμε μια γύρα στο διατεμάχιο ετούτο…Να γιορτάσουμε το αντάμωμά μας …να το τραγουδάμε στο δρόμο!…Να μου δείξεις …το δρόμο για τις αγορές …το δρόμο για τις αίθουσες εδεσμάτων…να κάνουμε τσάρκες …γιορτές!”

“…A …θυμάμαι …πως πάντα είχες ωραίες …ιδέες αλλά εγώ είχα καλύτερες! …Λέω να κάτσουμε εδώ …η φωτιά που αναζωπύρωσες …καίει δυνατή ακόμα …έχω και κάτι …μικρά εδέσματα να μοιραστούμε όσο είναι αναμένη!
Να πάρε…”
“…φέρε…”
“…Πες μου τις ιστορίες σου… …τα διδάγματα που σου έδωσε η ζωή της περιπέτειας!”

“…Ναι …όπως πάντα! Πρώτα τα εδέσματα …”

“…Και μέτα… τούτη η ζώνη σου…τι κάνει?”

“…μετά ο Μανκί …με πήρε από το Κυνορφανοτροφείο …ναι …μου έμαθε ένα σωρό νταντάγματα …τα λέει περίεργα…. Μου είπε κάποτε … πως ο Θεός λεγόταν πως είναι με το μέρος εκείνων που είναι καλύτερα αρματωμένοι…πως το είχε πει ο Φραγκίσκος Μαρία Αρουέ … ο Βολταίρος …φιλόσοφος …συγγραφέας …δοκιμιογράφος …επιστήμονας της κεντρικής κοινοπολιτείας.”

“…Α …εσύ φίλε μου έχεις ακούσει πολλά… …σκυλοσοφία… …Λέγε! Χα-χα-χα!

“..Ναι.. μα εσύ έχεις περισσότερες και καλύτερες εμπειρείες να μοιραστείς!… Να πάρε…”

“…Δώσε…”

“…Όχι φέρε..?”

“…Λοιπόν έχουμε να κάνουμε …τρεις δισύλλαβες λέξεις… μια για να συμφωνήσουμε…Ποια προτιμάς? ”

“Πάσε… …Δώρε ή… …Πάφε…?”

“…Ρέ..ρέ..!”