Ο Μανκί αναρωτιέται και συμπεραίνει ότι κάπως και κάπου εδώ, ίσως και να συνδέονται οι ρίζες των ελληνικών διαλέκτων που τόσο του αρέσουν, με τα λεγόμενα και γραφόμενα της Ομάδας Ελληνικής Αστρανάστευσης, όπως επίσης και καθόλου περιέργως και με τα τραγούδια του Άι Σέϊταν. Μιλάνε για τότε που οι άνθρωποι είχαν χρώματα.

Το ανα χείρας λεξικό που ο Μανκί επιστρέφει κάθε φορά που τον πιάνει αγωνία να διδάξει σωστά τον Τσό, ομαδοποιεί ολόκληρη την Ελληνική γλώσσα σε 15 περίπου αρχικές ρίζες, οι οποίες προέρχονται είτε από ανθρώπινα φωνήματα ή κραυγές, είτε από ήχους των εργαλείων ή ήχους των στοιχείων της φύσης.

Μαθαίνει πως κυρίως η γλώσσα ξεκινά την πορεία της από το νεογέννητο βρέφος. Μόλις εξέλθει από τον κόλπο της μητέρας του ξεφωνίζει ένα ατελείωτο Αααα…, το οποίο εκφέρει χωρίς καμμία προσπάθεια. Η ρίζα α- θα μπορούσε να είναι η μόνη ρίζα όλων των γλωσσών.

Στην ελληνική, το α εκφράζει ποικίλα αισθήματα και συναισθήματα, θαυμασμό, έκπληξη, χαρά, θλίψη, απελπισία, απογοήτευση, επιβράβευση, τέλος αναμονής, με διαφορετική προσωδία σε κάθε περίπτωση. Αφομοιώνει όλα τα άλλα φωνήεντα, μετατρέπει τα φωνήεντα προηγούμενων και επόμενων συλλαβών. Μετέχει στις περισσότερες πρωταρχικές ρίζες, βα-, δα-, μα-, πα-, τα-, φα-, χα-.

Η ελληνική γλώσσα το ονόμασε άλφα εκ του άρω, όπως αραρίσκω ή αρχίζω τον λόγο, συν την ρίζα φα-, όπως φημί ή φαίνω, η οποία δηλώνει τα του λόγου. Ήταν δηλαδή άρφα και για το ευφωνικότερό του έγινε άλφα.

Η λέξη ρίζα έρχεται ή εκ του ραδινός το οποίο έγινε ραδι και δηλαδή ίδιο με το ράζι και ρίζα με αντιμετάθεση ή εκ των ρέω και ζα (γή) που έγιναν ρέζα και μετά ρίζα διότι ρέει προς τη γή. Θεμέλιο, το πράγμα από το οποίο φύεται κάτι, γένος, οικογένεια.
Το ραδινός σίγουρα έρχεται από τη λέξη ράβδος που παέι σε ραβδινός δηλαδή. Λεπτός, επιμήκης, λεπτοφυής, απαλός, λεπτοκαμωμένος, ευκίνητος.
Η ράβδος όμως, βγαίνει σαν λέξη από το βρυχάομαι και την ίδια τη ρίζα ρα-, ραίω, ρα-ιστάζω και πατάσσω που γίνεται κάτι σαν ράπατος, ράπτος, ράβδος. Ήταν το ραβδί, το καλάμι για ψάρεμα, το ακόντιο, σημείο αξιώματος, για σωφρονισμό, για ποιμένες, η γραμμή, ο στίχος.
Το βρυχάομαι τυγχάνει εντυπωσιακής ποικιλλίας σημασιών και εννοιών των λέξεων γιατί προέρχεται από τη ρίζα ρα, όπως ράσσω, ραίω, ραβάσσω, φράσσω, ράβδος, βράζω. Ωστόσο τα ποικίλα αυτά υφάδια συνάπτονται αρμονικά στο στημόνι της εμπειρίας του πρωτόγονου ανθρώπου κυνηγού, απέναντι στα θηρία τα οποία σπα-ρά-σσουν την λεία τους.
Το πως φέρονται τα θηρία κατά την σύλληψη του θύματός τους, κατόπιν το πως σπαράσσουν το συλληφθέν ζώο αλλα και το πως οι άνθρωποι αποπειρώνται να αποσπάσουν την έτοιμη λεία δια ράβδων, δηλώνονται με τις λέξεις προερχόμενες από τη ρίζα ρα-.
Προέρχεται από το βρυχηθμό των σαρκοβόρων, τον οποίον εκβάλλουν κατά την ώρα της κατασπαράξεως της λείας τους. Προ πάντος δε όταν επαπειλούνται από επίδοξους κλέφτες αλλά και από τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης τους.
Διότι τυγχάνει αδιαπραγμάτευτο το ένστινκτο του βιβρώσκειν, παρά το πρωτόκολλο που ορίζει την προτεραιότητα περί αυτου, το οποίο δια της βίας περισσότερο τηρείται παρά δια της υποταγής, συνοδευόμενο μετά μουσικής, υποκρούσεως συνεχών βρυχηθμών και επιδείξεων μασελών.
Μπορεί να παρατηρήσει κανείς, τα προαναφερόμενα σε ζώα ακόμα και σε οικόσιτα. Τα ζώα αυτά όταν αντιληφθούν απειλή απώλειας της τροφής τους, όπως ακριβώς και τα άγρια θηρία, εκφωνούν συνεχώς ένα συνεχόμενο βρρραγγγ…βρυχώνται.
Το ρήμα το οποίο δηλώνει τα περισσότερα από τα συμβαίνοντα κατά την προαναφερόμενη διαδικασία είναι το ρήγνυμι, αφού σημαίνει διαρρηγνύω, σπάζω, συντρίβω, σχίζω, κόβω, καταστρέφω, εγείρω, διεγείρω, κραυγάζω, κτυπώ και ρίχνω κάτω, ξεφωνίζω και ποδοκρουώ, όπως και τώρα κάνει κανείς προκειμένου να διώξει άγριους σκύλους.
Πιθανόν ο πρωτόγονος άνθρωπος, θηρευτής αλλά και κλέφτης της λείας των θηρίων, να μιμούνταν τον βρυχηθμό τους για να τα αποδιώξει.
Οι άνθρωποι έζησαν χιλιάδες επί χιλιάδων χρόνια ως άγρια ζώα, μεταξύ άλλων άγριων θηρίων. Δεδομένο αναμφισβήτητο από πάμπολλα αρχαιολογικά ευρύμαυα ανά την υφήλιο.
Όπως και να χει το πράγμα, αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα είναι οτι λέξη ρήγνυμι αλλά και πολλές άλλες παρόμοιες, σέρνει κυριολεκτικώς πίσω της ολόκληρη ιστορία για αυτό και η μεγάλη ποικιλλία των σημασιών της.