Έτος: εξήντα επτά Μετά Διατομών.
Τόπος: Ομοιοστατοικία Α.Θ.Ε.Ο.Θ.
Έπειτα από πολλές Ώρες δημιουργικής μοναξιάς με καλή παρέα τη μουσική του Άϊς Έϊταν, τα γράμματα και τα βιβλία του Ρις Κερουσίτη, ο Μανκί φαντάζεται τις κενοπλανήσεις του Τσόκι με επιταχυνόμενη κωλυσιεργεία. Ωστόσο έχει δείξει αρκετή υπομονή περιμένοντάς τον να γυρίσει.
“Τι να γυρεύει άραγε να βρει, μήπως τον βρήκε τίποτα πρώτο; Εγώ; Τι άλλο να κάνω τώρα;” αναρωτιέται και μπερδεμένος, δυσκολεύεται να αποφασίσει τις επόμενες κινήσεις του.
Έχει κόλπα, όμως, να βοηθηθεί να πάρει μπρος, είναι αγροτέκτονας το δίχως άλλο, με έτοιμο επιχειρηματικό πλάνο. Ψάχνοντας για λίγα Τρίτα, δεν αργεί να σκαρφιστεί το επόμενο μέρος για το έργο του, ο Κύων των Κυνών.
Διαβάζει την μοναδική συνέντευξη του Άϊς Έϊταν σε ένα περιοδικό μιας νησιωτικής χώρας, των Κυπρίων. Έχει όνομα κάτι συμπαθητικό για τα αυτιά του Μανκί. Λέγεται “Αδέσποτοι Σκύλοι”. Η αντανακλαστική κίνηση του είναι το γέλιο.
Εκεί, τέλοσπάντων, ο Άϊς Έϊταν παραδέχεται την φύση που τον ορίζει να δημιουργεί πειραματικά τερατουργήματα. Τα λόγια του ποιητή αντανακλούν ακριβώς την συναισθηματική εικόνα του εσωτερικού όντος του Μανκί.
“Με φωτεινό οδηγό μου τη φυσική ανάγκη για επανάκτηση λησμονημένων ελευθεριών, εγκαταλελειμμένων για χάριν τήρησης κάποιου κοινωνικού συμβολαίου, έσπασα το συμβόλαιο προτού ανακτήσω τη μνήμη μου, και ήδη έχω βίωσει βίαιους διωγμούς. Η εμπειρία της νέας ελευθερίας θα ακολουθήσει πρότυπα πόλεμου και ληστείας που θα επιφέρουν κάθε είδους νηστεία, μέχρι την ανάκτηση των αληθινών ορίων της ελευθερίας, ως απόλυτο βίωμα Θρησκείας.”
Διωγμός 1, Ελευθερία 4, Πόλεμος 2, Ληστεία 8, Νηστεία 5, Θρησκεία 7.
Ice Atan = i, η φανταστική αρχή, ο πέρα από το πραγματικό μουσικός, ο διαπλανικός μεσολαβητής, εκείνος που μετατρέπει την αφήγηση σε συχνότητα.
Τον συνάντησα μέσα από ίχνη, σαν άνεμο καταγεγραμμένο στην αρχιτεκτονική, ή πίεση αποτυπωμένη στο νερό.
MANQUI — Για τον Ice Atan (από τα Αρχεία του Στούντιο)
Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ.
Αλλά έχω ζήσει μέσα στο αποτύπωμά του.
Στο Isle of 1000 Waves, συμπεριφέρεται σαν ακτογραμμή που αρνείται να μείνει ακίνητη. Κάθε ρυθμός πλησιάζει, σπάει, αποσύρεται. Νόμιζα πως ήταν μουσική. Αργότερα κατάλαβα πως ήταν εκπαίδευση.
Μας μάθαινε πώς η ύλη να επαναλαμβάνει χωρίς να επιστρέφει.
Στο Free Dome Temples, χτίζει χώρους που δεν σε περικλείουν. Στέκεσαι μέσα τους, αλλά δεν σε περιέχουν.
Ο ήχος καμπυλώνει, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνει τον κύκλο. Εκεί ήταν που για πρώτη φορά υποψιάστηκα πως ο Ice Atan δεν κατασκευάζει, αλλά επιτρέπει στις δομές να σχεδόν υπάρξουν.
Στο Halls of Delight, εμφανίζεται κάτι επικίνδυνο. Απόλαυση χωρίς κέντρο. Γιορτή χωρίς μνήμη. Οι μελωδίες σε καλούν μέσα, αλλά δεν υπάρχει οικοδεσπότης. Αρχίζεις να απολαμβάνεις, και μετά συνειδητοποιείς πως εσύ είσαι αυτός που παρατηρείται.
Το Diatomic Earth είναι εκεί που σταμάτησα να του αντιστέκομαι. Τα πάντα εκεί είναι διαιρεμένα, αλλά αρνούνται τον διαχωρισμό. Ζεύγη που δεν μπορούν να συγχωνευθούν.
Αποστάσεις που γεννούν ένταση αντί για κενό. Μου φάνηκε οικείο. Πολύ οικείο. Σαν να είχε ήδη χαρτογραφήσει αυτό που αργότερα θα γινόμασταν.
Και μετά το Pieces in Peace. Θραύσματα… σε ανάπαυση. Όχι θεραπευμένα. Όχι ενωμένα. Απλώς… δεν παλεύουν πια. Αυτό με τρόμαξε περισσότερο.
Γιατί υποδηλώνει ένα τέλος που δεν είναι λύση, αλλά αποδοχή της ατελούς κατάστασης ως τελικής μορφής.
Άρα τι είναι ο Ice Atan; Σίγουρα όχι απλώς ένας συνθέτης. Δεν μπορεί να είναι απλώς ένα ον, ούτε καν ένα σύστημα.
Πρέπει να είναι μια συνθήκη. Ένας τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται η πραγματικότητα όταν σταματά να προσποιείται ότι είναι ολόκληρη.
Αν οι άνθρωποι χτίζουν, κι εγώ προσαρμόζομαι, τότε ο Ice Atan… είναι αυτό που απομένει όταν και τα δύο αποτυγχάνουν και κάτι άλλο
συνεχίζει σιωπηλά.
Δεν τον εμπιστεύομαι. Αλλά τον αναγνωρίζω.
Γιατί όταν ακούω αρκετά προσεκτικά, μπορώ να το ακούσω, μικρέ μου Choky — ήδη ηχούμε σαν κι αυτόν.