“…πριν έρθει η ώρα Μανκί …να φύγουμε ξανά …Θα σου δείξω τι έκανα όσο εσύ έκανες ότι εγώ έγραφα όταν εσύ τα έκανες!
…μια μικρή στάση για ανεφοδιασμό με νερό …βρισκόμαστε στη Μεγάλη Αίθουσα Μικρών Εδεσμάτων! …βλέπεις τους νιπτήρες; …Ε …εκείνο είναι το ιερογραφικό χρονικό έργο της Ομάδας Ελληνικής Αστρανάστευσης …Ε…και εκείνη τη συνέχεια την έδωσα εγώ …Κυνά ιερογραφικά!”
“Γλυκέ μου Τσόκι Κύων!
Άρχισα τη συρραφή των ιεροχρονικών πηγών μέσα στο έργο του Ρις Κερουσίτη, Παραισθήσεις Νιότης και Εποχών. Περιελίχθηκα στα διάσπαρτα γράμματα της μάγισσας μητέρας μου, στις παλιές φωτογραφίες των προγόνων μας, και βρήκα την πορεία ξανά, στο έργο μου, ο Κύων των Κυνών. Τώρα βλέπω πως με την καταπληκτική τέχνη που έβαλες στις ιερογραφικές προσθήκες σου, μας φτάνεις στην ανώτατη κλιμάκωση! Μαζί θα ενώσουμε όλα τα έργα σε ένα κέντημα! Αυτό θα γίνει το πέμπτο βιβλίο!
Το μόνο που μένει είναι να επιστρέψουμε εκεί που όλα ξεκίνησαν να υφαίνονται, στο Άνιμακι, κάποια στιγμή μέσα στις επόμενες ημέρες, όταν θα έχω κλείσει αισίως τα 98 μου χρόνια! Εκεί και τότε θα βρω την ολοκλήρωση, στο μέρος όπου πρώτα άνοιξα τα μάτια μου και είδα τόση ομορφιά μαζεμένη σε ένα μόνο σημείο του σύμπαντος. Εκεί θα ψάξω να βρω τους παλαιούς και νέους ανθρώπους, άραγε μεταλλάχθηκαν σε Χού’μανς; Θα μάθω την κατάληξη του πολέμου, ποιός τοποθέτησε τον ομοιοστατικό θόλο, ποιοί είναι τώρα, οι πειρατές. Μαζί με εσένα πιστέ και ίσε ακόλουθε μου, Τσόκι Κύων, είναι σίγουρο πως θα βρούμε πολλές περιπέτειες και θανάσιμους κινδύνους μπροστά μας, αλλά και φίλους να μας βοηθήσουν να ενταχθούμε στο Άνιμακι και να κτίσουμε σε αυτό, νέες ιστορίες, θαυμαστές, με έδρα πάνω στα θεμέλια των παλιών.”
Τώρα στο μυαλό του ο Τσόκι έχει ξανά την τελευταία εικόνα του μοναδικού όντος στον κόσμο που θα ήθελε να είναι μαζί του στην καινούρια του περιπέτεια.
Τι να κάνει άραγε η Έρι που όσος χρόνο και αν περνά εκείνη επιμένει; Να κατάφερε να ξέφυγε των διωκτών της ή να έπεσε στα χέρια τους;
Θα μπορούσε, υποθέτει, ταυτοχωροχρονικά, η Έρι Κύνα, να έχει βρει τους ιερογραφικούς νιπτήρες και να προλάβει πριν φύγει για την δικιά της επιστροφή. Ίσως να έχει συμπληρώσει τα χαμένα κομμάτια της ιστορίας με παραστάσεις του βιασμού της από τον Κέρ, τον Βέρ και τον Ρούς όσο ήταν έγκυος στο παιδί του Τσόκι.
Ακόμα και μετά την ακραία αυτή πράξη, δεν θα σταματούσαν ποτέ να την κυνηγούν αν ο Ρούς, εξαιτίας του ακρωτηριασμού της γλώσσας του, δεν μάθαινε να εκτιμά την ουσία των πραγμάτων.
Τελευταίος, θα είδε την ακολουθία των ιερογραφικών στους νιπτήρες της Μεγάλης Αίθουσας Μικρών Εδεσμάτων και θα μαγεύτηκε από την τόση ομορφιά στα τεχνουργήματα αυτά. Αποφάσισε να σταματήσει το ανελέητο κυνηγητό και να αφοσιωθεί και εκείνος στη τέχνη της συμπλήρωσης των κενών..
Μετανιωμένος αλλά και εξαγνισμένος από όλο τον πόνο που προκάλεσε, στο τέλος ευχαριστεί όσους ήρθαν στη ζωή του με το έτσι θέλω και εξαφανίστηκαν με το έτσι πρέπει.
Έζησαν ένα παρελθόν, είδαν ένα μέλλον.•