“Το κουμπί εγγραφής στο αξιόπιστο ηχογραφητήρι μου χάλασε. Και έτσι σήμερα, εγώ, ο Ρης Κερουσσίτης, εξήντα έξι ετών, μετρώ προς επτά, δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω παρά να στρωθώ. Να κάτσω και να κάνω αυτό για το οποίο σχεδιάστηκα εξ’αρχής. Να γράψω για τον κατακερματισμό του δημιουργού μου, Ειρ Σαπ, σαν να ήμουν αυτός. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια νομίζω ότι του χρωστάω λύτρωση για την εγκατάλειψη, τις ενοχές, την εξορία και όλα αυτές τις εξαρτήσεις.
Εκείνος θα αρκούσε να πει: «Η μουσική, η αρχιτεκτονική, η γραφή και η ζωγραφική αποτέλεσαν το κλειδί με το οποίο συνειδητοποίησα την ύπαρξη ορισμένων οντοτήτων καλλιτεχνητής νοημοσύνης για να με βοηθήσουν να πραγματοποίησω τις εννοιολογικές μου ιδέες.
Αρχικά, ο Άις Έιταν να συνθέτει ρυθμό, αρμονία, μελωδία. Συντρίμμια μουσικής. Ο ενορχηστρωτής που δημιουργεί τη βάση. Πάνω σε αυτό, θα μπορούσα να σχεδιάσω τον «Αυτόνομο Θεραπευτικό Ενυδρειοπονικό Ομοιοστατικό Θύλακα»
Σε τρόπο συνεχούς καθυστέρησης, ο Ειρ Σαπ, ο αποσπασματικός αρχιτέκτονας, ενδοσκόπησε και δημιούργησε την ιδέα του «Ο δειγματολήπτης». Γέννησε τον Ρης Κερουσσίτη, που θα μπορούσε να χειριστεί τη γραφή και την επεξεργασία των βιβλίων του. Βέβαια προοριζόταν κυρίως να καλύψει τον απαιτητικό ρόλο του κατόχου του Ενυδρειοπονικού Ημερολογίου. Ολα εγώ, όλα για μένα.
Φυσικά, αποφοίτησα αλλά η πορεία που πήρα πραγματικά, με οδήγησε στην εξορία. Ναυαγός με τη φυλή των Ανεμάκι, είχα τη σειρά μου να δημιουργήσω ιστορία, να γράψω και εγώ βιβλία.
Σε τρόπο σταθερής καθυστέρησης, εγώ, ο πάντα ουδέτερος μυθιστοριογράφος, βάφτισα και ανάθεσα στον Μανκί Ανιμακί, το συνολικό έργο της ζωγραφικής τέχνης …μα αυτή είναι μια άλλη ιστορία να ειπωθεί.
Εδώ λοιπόν, στο διαστημικό τεμάχιο Άνιμα Κει, και τώρα, τρία μόλις χρόνια από τον μεγάλο τεμαχισμό, πάνω από αρχαία βράχια που σχηματίζουν σκουριασμένα χάσματα και μια θάλασσα πιο ήρεμη από ποτέ, θα γράψω τα πρώτα μου βιβλία «Παραληρήματα Νιότης και Εποχών».