Πάντα στην παραλία Άνιμα Κει υπήρχε αυτή η σκληρή πραγματικότητα στα όρια του μύθου, πως όσο πλησίαζε κανείς το νησί θα άρχιζε να οραματίζεται παραισθήσεις. Είχε συμβεί στους περισσότερους πιλότους στο παρελθόν για αυτό και αποφασίστηκε από τη φυλή σαν μέτρο ασφαλείας, ελεγκτής ρυθμού να έμπαινε ο έμπειρος, εξήντα και τέσσερα ετών είμασταν οι περισσότεροι τότε, Άστερ Αζουρίτης, και εκείνος να έφερε τη σημαία των Ανεμάκι.

Οι γνώσεις που απέκτησε ως διαφορικός γεωμέτρης, ειδικός στη μελέτη των αλλαγών, και η φήμη του ως σταθερότατος σε κάθε μέθοδο εξάντλησης που απρόσμενα μπορεί να κάνει την εμφάνιση της, ήταν αρκετές ώστε να μπει στην κορυφή του σχηματισμού.

“Και τα δύο προχυρώματα έκαναν ορθή χρήση των θεμελιωδών εννοιών της σύγκλισης άπειρων ακολουθιών και άπειρων σειρών στο καλά καθορισμένο πλαίσιο της αποστολής της φυλής για επικράτηση στον πόλεμο με τους πειρατές και επέλεξαν εμένα για ρυθμιστή της νηοπομπής. Συγκινούμαι ακρότατα και χαίρομαι οριακά γιατί γνωρίζω απόλυτα τον βαθμό της ευθύνης που μου αναλογεί στον παράλληλο ρόλο μου ως σημαιοφόρος των ιδεών μας.”

Η αποστολή εξάλλου, ήταν διαφορετική από αυτές που προτιμάται ο Εμίλ ο Οψιδιανός, ως ταχύτερος όλων. Το σχέδιο μιλούσε για προσέγγιση του νησιού μέσω κωπής άνευ σκαλμού, δηλαδή στα κρυφά, και για την κατάκτηση της κορυφής του μετά από ανάβαση στις σκληρές και αιχμηρές πλαγιές του.

Η νηοπομπή, σε πειθαρχημένη αγωνία, βάλθηκε να αποδείξει για πρώτη φορά στην πράξη ότι το απίθανο είναι πέρα για πέρα αληθινό και ο μύθος πέρα για πέρα πιθανός.

Ένας κυνηγός ιχθύς, όμως, τραβά το βλέμμα του Άστερ από το νησί και αμέσως μετά χάνεται στους στροβιλισμούς του αριστερού κουπιού. Το καθρέφτισμα του Άστερ, τον δείχνει ξανά νέο.

“Νέος! Ναι! Σε ότι πιθανότητες και να στοιχημάτιζα ότι θα έβλεπα τον εαυτό μου έτσι, θα έχανα! Άρα έχω ελπίδες να κερδίσω! Αυτή είναι η δοκιμασία μου. Είχα άγρια ομορφιά, το θυμάμαι αλλά δεν είναι ώρα για κενές ματαιοπονίες. Το άγριο εδώ είναι το νησί και η ματαιοδοξία. Πρέπει να παλέψω!”

Κοιτώντας πίσω του βρίσκει σύντροφο στην τρέλα του τον συνομήλικό του, Ρις Κερουσίτη. “Ρε Ρις, μόλις μου τράβηξε το βλέμμα ένας κυνηγός. Χάθηκε όμως στους στροβιλισμούς του κουπιού μου! Εσένα σου φαίνεται κάτι διαφορετικό; Γιατί βρίσκεσαι δίπλα μου;  Δεν θα έπρεπε να ήσουν στην ουρά ως πιο ελαφρύς; Ωχ, αρχίζω να βλέπω και εσένα τώρα, νοερά νεαρό! Τι γίνεται ρε φίλε, χάνω ρυθμό;”

“Ότι σε βρήκε έχει στόχο τη σημαία! Γέρο ρυθμιστή  σύνελθε,  δεν τον χάνουμε τον ρυθμό, κοίτα στο κενό, βρες την σταθερά σου, κοίτα ακόμα πιο πίσω, κοίτα το Άνιμα Κει!”

Ο Άστερ αρχίζει να φοβάται. Μέχρι τότε τα πήγαινε εξαιρετικά καλά στην πλοήγηση της ομάδας, όμως η παραίσθηση της νιότης του τον ταρακούνησε, η καρδιά του έχασε ελαφρά τον σταθερό βηματισμό της, και αρχίζει να ανησυχεί πως βαθιά του μπορεί να θέλει κι άλλη. Έχει ακόμα ισχυρό το αίσθημα του καθήκοντος γι αυτό και κοιτά ακόμα πιο πίσω, εκεί από όπου ο στόλος ξεκίνησε. Πρέπει να ξεκολλήσει το μυαλό του γιατί ο μόνος δρόμος μπροστά είναι γεμάτος οράματα και θολούρα.

Ο μοναδικός τούτος τόπος δείχνει ενιαίος από απόσταση. Τα στολίδια του φαντάζουν αστραφτερά. Η μεγαλειώδης σπηλιά, που αδιάκριτα, τόσους έχει κοιμίσει μέσα της, τα ευδιάκριτα ταμπούρια του μεγάλου δέντρου και της μικρής σπηλιάς, ακόμα και το σκοτεινό ταμπούρι στο περιθώριο, των εχθρικών  πειρατών, αποτελούν ένα ορισμένο, τερπλό ολοκλήρωμα. Η εικόνα αυτή παρασέρνει τον Άστερ σε ακόμα βαθύτερα νερά. Δυσδιάκριτα με τα γερασμένα πια αλλά εκπαιδευμένα μάτια του ξανά ανακαλύπτει το ιερό μονοπάτι που συνδέει την παραλία Άνιμα Κει με τον πολιτισμό.

Ξαφνικά, η όψη του μονοπατιού εκφυλίζει τις διαστάσεις της σε δύο και δείχνει πιο πολύ σαν ζωγραφιά σε παλιοκερισμένο χαρτί ενώ στα αυτιά του ακόμα ηχούν τα προ ολίγου λεγόμενα του Ρις “..κοίτα πίσω, κοίτα.. Άνιμα Κει!”

Δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει πως αυτά ήταν τα ίδια λόγια που είχε πρωτοακούσει από τον Τζανιέτ Κρόκο, πίσω στο μακρινό δυο χιλιάδες και πέντε, τότε που του είχε δώσει τον αυτοσχέδιο χάρτη με το ζωγραφιστό μονοπάτι.

“ …Κοίτα, Άνιμα Κει! Αφού ψάχνετε μια ανάσα από τη σκυροδεμένη ζωή σας, ύπνο κάτω από τα αστέρια, μαγείρεμα στην φύση και επικοινωνία στην ακροθαλασσιά, εκεί την θα βρείτε. Όμως προσοχή!

Ο πρώτος κανόνας λέει πως για να σε υποδεχτεί ο τόπος σαν φίλο και να σε πάρει ο καιρός με το μέρος του, πρέπει να διαβείς το δύσβατο και κακόμοιρο, αλλά ιερό, μονοπάτι. Μόνο όσοι περνούν από αυτό το μονοπάτι βρίσκουν αυτό που ψάχνουν στο Άνιμα Κει.

Αυτόν τον παρένθετο τόπο! Εκεί όπου δεν φέγγει μήτε ήλιος, μήτε λάμπει φεγγάρι… Εκεί που νομίζεις ότι έφτασες στο τέλος του κόσμου! Ακολουθήσετε λοιπόν, το σχεδιάγραμμα που δείχνει την σωστή πορεία.

Σας δίνω το χάρτη του πατέρα μου για εγγύηση ότι θα έρθετε να με βρείτε!”

“Καλές πληροφορίες μέχρι στιγμής , φίλε! Μεγάλη η χάρη σου! Απλά οργάνωσε  το ταμπούρι σου και κάπου εκεί κάτω από τα μετέωρα βράχια θα σε ανακαλύψουμε!” και ο Άστερ δείχνει με το δάχτυλο του κάπου ανάμεσα στις δύο σπηλιές στο χάρτη. Οι εκφράσεις που έπαιρνε το πρόσωπο του Τζάνιετ όταν κοιτούσε τον χάρτη πείθουν τον Άστερ και την κοπέλα του, την Έρη, ότι όντως πρόκειται για τον πιο μυστηριώδη και εξωτικό προορισμό που μπορούσαν να βρουν.

Προφανώς, το μεγάλο ταξίδι για να φτάσουν εκεί, θα διαγραφεί τόσο γρήγορα από την μνήμη τους, όσο απόκρημνα επιβάλλεται η είσοδος που σηματοδοτεί την αρχή του μονοπατιού.

“Να το πάρουμε δηλαδή; Να ανεβούμε εκεί πάνω; Αυτό που κάνουμε μπορεί να οδηγήσει στην πτώση μας. Θέλουμε αυτή τη μοίρα για τη σχέση μας;”

“Βλέπεις αυτά τα φιδογυριστά πεζούλια στα χείλη των γκρεμών; Τα σαθρά εδάφη θα μας δώσουν ισορροπία! Και όπως και να’χει τώρα που φτάσαμε εδώ δεν κάνουμε πίσω. Τι έπαθες και μου τα γυρνάς; Ερη…μ..μηνοστασία;”

“Διαβάζεις τα σημάδια μου ε; Τότε ανέβα πρώτος και τράβα με πάνω.”

“Θα χρειαστεί να πιαστούμε από δεντρολαβές, οπότε πρόσεξε μην επιλέξεις τις ευαίσθητες γιατί μπορεί να σπάσουν.”

“Μην συνεχίζεις τις διαστρεβλωμένες με φυσιολατρικά υπονοούμενα, μαθηματικές μεταφορές σου. Θα με σέρνεις στο τέλος σαν παράγωγο!”

“Ουφ! Όμως να ξέρεις ότι το ιερό μονοπάτι έχει δύο σκέλη, ένα ανοδικό και ένα καθοδικό. Στο ανέβασμα θα είμαι εγώ μπροστά και στο κατέβασμα εσύ! Πάμε τώρα.”

Η φύση, με τα ακανόνιστα βράχια και την κώμη τους από συστάδες παραφυάδων, δεν κάνει σαφή τη χάραξή του μονοπατιού και δυσκολεύει δραματικά την προσπάθεια για ανεύρεση στιβαρών λαβών. Τα χέρια κόβονται, τα γόνατα λυγίζουν και πενήντα γραμμάρια αίμα και ιδρώτα χύνονται για τα πρώτα, μόνο, μέτρα αναρρίχησης.

“Eυτυχώς όχι πάνω στο κεφάλι μου!” σκέφτηκε και μονολόγησε ο Άστερ καθώς έβλεπε τα ίχνη της πορείας τους να χάνονται κάτω από τα πόδια τους.

Το μονοπάτι περιελίσσεται σε έναν άγριο λόφο, σκοτεινό από τις σκιές των ψηλών δέντρων ενός πανέμορφου ψηλού βουνού. Οι παρυφές του όρους έχουν γκρεμιστεί εδώ και αιώνες, σχηματίζοντας κατακόρυφα, αιχμηρά, πολυεπίπεδα, μετέωρα άβατα. Ο άγριος λόφος θα φάνηκε στους πρώτους ανθρώπους που ζήσαν και πολέμησαν κάποτε εδώ, να είναι ο μόνος τρόπος προσέγγισης και μόνο όταν θα έφτασαν στην κορυφή του θα κατάφεραν μέσα από τα κλαδιά των δέντρων να ξεχωρίσουν τα πρώτα χρώματα του ηλιόλουστου Άνιμα Κει.

Η αποκάλυψη του θαύματος τούτου, από εκεί και έπειτα, συντελείται με τον πρέποντα αργό ρυθμό, και το κατέβασμα στο τελείωμα αν και πολύ πιο απότομο, δεν θα διακοπεί από καμία στάση ξανά, εκτός, βέβαια, από τη στάση είτε του τέλους του ή της νέας του αρχής.