Ο πρόωρος χαμός του Όϊαν και της Τρίνα προκάλεσε μια πρώιμη θαλασσοταραχή στην περιοχή που κάλυπτε η νηοπομπή. Μπροστά στη διαφαινόμενη καταστροφή, ο ρυθμιστής και σημαιοφόρος Άστερ δείχνει να συνέρχεται απότομα από τα οράματα.
Παρατηρεί το κυρίαρχο χάος στην πλεύση των μονόξυλων να χάνει τα περιγράμματα του και νιώθει τυχερός που ζει μια τέτοια εμπειρία αλλά η βροχή που μόλις έφτασε και σπάει τα πρώτα της σημάδια στον ουρανό αρχίζει να ξεθωριάζει τις λεπτομέρειες των φίλων του.
Δεν ξέρει πως να ανασυντάξει την ομάδα και το μόνο που σκέφτεται είναι ξεκινήσει από τον πιο παλιό και έμπιστο φίλο του, τον Τζανιέτ Κρόκο. Το ηλεκτρισμένο παραλήρημα του Τζανιέτ όμως, τον έχει αφήσει παράλυτο. Έχει το άσκοπο βλέμμα του καρφωμένο στον ορίζοντα να πλανάται χωρίς στόχο.

Ο Άστερ τροποποιεί τη συχνότητα της φωνής του έτσι ώστε να καταφέρει να διατμήσει την βοή. Υπενθυμίζει με λεπτομέρειες στον Τζανιέτ, τη στιγμή που τον βοήθησε να λύσει το μεγάλο προβληματισμό του Ρις για την ιδανικότερη παραλία και να τον πείσει τελικά να ακολουθήσει και αυτός.
Όταν του σύστησε εκείνου το Άνιμα Κει ενεπλάκη και το στρογγυλό ηφαιστειογενές νησί της Νισύρου, στην ανατολική Γρεκία, ή Ανατολία. Μία εξαντλητική διαλεκτική μάχη, ένας διαγωνισμός για τον καλύτερο καλοκαιρινό προορισμό, βάση εμπειριών. Την έκβαση της μάχης τελικά έκρινε ο Τζανιέτ.
“Καταλογίζω στην αντίπαλο παραλία του νησιού της Νισύρου πως τα βραχώδη πετρώματα στα οποία φύεται η κατά κύριο λόγο διατροφική ουσία είναι επιμολυσμένα με σεξουαλικό διεγέρτη που κάνει την εμφάνιση του όταν ο πάσχον ξεπεράσει την Τρίτη ηλικία.
Κύριος λόγος έχει σταθεί η έντονη ηφαιστειογενής δράση του κρατήρα Στέφανου της νήσου κατά τα παλαιολιθικολογικά έτη, αλλά και το μεγάλο προσδόκιμο ζωής των υπερήλικων κατοίκων. Έπειτα η μαύρη παραλία για την οποία γίνεται λόγος, δεν έχει τα στολίδια και την βιοποικιλότητα των όντων που χαρακτηρίζουν το Άνιμα Κει. Ας μην ξεχάσω και την αποτυπωμένη στα βράχια ιστορία της πειρατικής ζωής, φάρο για την μελλοντικά γινόμενα!
Ε, κατόπιν όλων τούτων και πολλών ακόμη, ανακηρύσσω με την πλειοψηφική μου φωνή, νικητή τον Άστερ και απευθυνόμενος σε εσένα Ρις Κερουσίτη σου προτείνω να κοιτάξεις μπροστά, να έρθεις και συ προς το Άνιμα Κει!”
“Όχι, μόνο θα κοιτάξω μπροστά, του απάντησε ο Ρις, αλλά εδώ στην ενδοχώρα περιμένουν πολλοί την μεταλαμπάδευση ωραίων νέων, και θα κοιτάξω τι μπορώ να κάνω για την επιστράτευση νέων άξιων μελών! Μαζί πρέπει να προστατέψουμε το μέρος από την πιθανή εισβολή σφετεριστών! Με τη θέληση θα γεννήσουμε ελπίδα!”

Εν μέσω διεργασιών για εμφύλιο πόλεμο, ο Ρις με το σκύλο του Κο συσπειρώνουν νέα μέλη στα πρόσωπα των ζευγαρωμένων τότε Άντρι και Φυσό, αλλά και των τεσσάρων τους φίλων Ροντό, Κόνι, Φάστεν και Αξέλ. Όλοι τους είχαν κάτι να προσφέρουν στο Άνιμα Κει αλλά και να δεχτούν από τους ανθρώπους του, τουλάχιστον από όσους μοιράζονταν το ίδιο μέγεθος αγάπης για την ωραία φύση του τόπου. Εντάχθηκαν χωρίς δισταγμούς στο προχύρωμα της μικρής σπηλιάς όπου υπό της οδηγίες όλων μαζί και κανενός συγκεκριμένου πέρασαν κάτι καλοκαίρια, ονειρικά. Κάθε προηγούμενο προμήνυε ένα καλύτερο επόμενο.

Ο Ροντό σιγά, σιγά κατέληξε να γίνει ο διαχειριστής κάθε ηχητικής υπόκρουσης. Θα έντυνε όλες τις δράσεις με μουσικές επιλογές από το ραδιοφωνικό σταθμό του, Μοντό Μπογκό, εκτός, βέβαια, του Ρις, που άκουγε μόνο τις συνθέσεις του αγαπημένου του Άϊς Έϊταν.
Κυκλοφορούσε με δύο μικρά ηχεία στα χέρια του και όπου έβρισκε δράση, έβαζε την κατάλληλη μουσική και πλησίαζε χωρίς να γίνει αντιληπτός. Με τον τρόπο του έκανε τους πάντες να φαντάζουν πρωταγωνιστές στην ταινία της ζωής των άλλων.
Για τα εγκυκλοπαιδικά ενδιαφέροντα, τις φωτογραφικές συλλήψεις και τις αστρονομικές παρατηρήσεις του Κόνι επέλεγε ψυχεδελικά δείγματα της δεκαετίας του εβδομήντα.

Ο Φάστεν με τις παρανοϊκές προτιμήσεις του για τις ιδιότροπες υπάρξεις του άλλου φύλου, του έδινε ερέθισμα για αναπαραγωγή σκληρών ελληνικών ακουσμάτων αναμεμειγμένων με βουκολικές τεχνοτροπίες, ενώ για τον παλιό Άστερ προτιμούσε τα μελαγχολικά είδη κάποιας αφροαμερικάνικης προέλευσης. Για τον Τζανιέτ δε, καθετί έγχορδο και πνευστό, ανεξάρτητο και γαλήνιο, που του πρόσφερε ηρεμία και διαύγεια.

Η ικανότητα, όμως, του Ροντό να αντιστοιχεί το κατάλληλο είδος σε κάθε περίσταση, εξαντλούταν στην περίπτωση του Αξέλ. Οι όχι και τόσο πνευματώδεις αστεϊσμοί του έβρισκαν απάντηση μόνο από τον ξιφομάχο Άντρι. Εκείνος παρείχε με την ιδιαίτερη ξυλοκοπτική τεχνική του, το αντίδοτο στην αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του φίλου του.
Όταν έφτανε η ώρα ήταν πάντα εκεί να τον κάνει να σωπάσει. Όχι μόνο τον συμμόρφωνε, αλλά έβρισκε ευκαιρία σε κάθε ξιφομαχική κίνηση του, να στρέφει το βλέμμα του προς την κοπέλα του Φυσό και να τη προπονεί από μακριά. Ήταν τόσες φορές που της είχε επαναλάβει τα ίδια και τα ίδια μαθήματα που η ακοή της άρχισε να φθίνει.

Η πίεση που άρχισε να νιώθει έφτασε να γίνει αφόρητη αναγκάζοντάς την να απομονώνεται και να αφοσιώνεται στο να ψαρεύει παπαγαλάκια και να τα μαγειρεύει στην παραθαλάσσια αρμύρα, μια τάση που περισσότερο θύμιζε το ταμπούρι του μεγάλου δένδρου, παρά της μικρής σπηλιάς. Στον χωνευτικό διαλογισμό που ακολουθούσε, με το ένα της μάτι ανοιχτό έβλεπε την απόσταση της από τα υπόλοιπα μέλη να μεγαλώνει.
Όταν έφτανε το τέλος κάθε καλοκαιριού, η επιστροφή της στην ταραχώδη ζωή της πόλης έδινε το τελειωτικό χτύπημα. Μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου και μακριά από τους φίλους της πλήρωνε το τίμημα της εμβρυακής επαναστατικής της φύσης. Δεν άργησε να καταλάβει πως ο προορισμός της ήταν διαφορετικός. Η διάχυση της εξουσίας δεν της ταίριαζε.
Η αίγλη της ηγεμονίας την καλούσε και, κατά κύριο λόγο αυτή προκάλεσε τον μακρόσυρτο χωρισμό της από τον Άντρι. Παρόλο τον χωρισμό, οι δύο τους δεν έπαυσαν τις επιστροφές τους κάθε καλοκαίρι στο μαγευτικό Άνιμα Κει, αλλά η Φυσό μην μπορώντας να συνυπάρξει κάτω από τις οδηγίες κανενός συγκεκριμένου και όλων μαζί, αποχώρησε και μεταπήδησε στρατόπεδο μεταφέροντας την γιαράνκα της στο ταμπούρι του μεγάλου δέντρου.

Ο νέος κόσμος που συνάντησε εκεί της πρόσφερε τις δυνατότητες για εξέλιξη που επιθυμούσε. Ήταν ασύγκριτα ανώτερος από τον προηγούμενο σε όλους τους τομείς της επιβίωσης, από τις εξειδικευμένες τεχνικές αλιείας μέχρι και την πλήρως εξοπλισμένη εστία φωτιάς που, αν ήθελε, λειτουργούσε και σαν φούρνος με ράφια. Έτσι μετά την ταραχή που ακολούθησε τα γεγονότα που οδήγησαν στον χωρισμό του Εμίλ και της Ντούσκα, του Αντρί και της Φυσό, τα μέλη του ταμπουριού του μεγάλου δέντρου αυξήθηκαν κατά δύο.
Η προτίμηση που έδειξαν οι νέοι στον Αρί επιβεβαίωσε τις αξίες του προχυρώματός του. Το μόνο που του έλειπε για να αποδείξει την ανωτερότητά του ήταν μια βασίλισσα στο πλάι του. Έσπευσε να ερωτευθεί την Φυσό και το ταμπούρι πλέον οργανώθηκε γύρω από τη συγκεκριμένη επιθυμία του. Στο πρόσωπο του Αρί δε, η Φυσό βρήκε το πρότυπο του άντρα που θα την ανέβαζε πολλά σκαλιά ψηλά στην κλίμακα των δυνατοτήτων που είχε στο μυαλό της.

Ανάμεσα σε αστραποβροντοκεραυνούς,, με τη θάλασσα να λυσσομανά και την καταιγίδα να μαίνεται και τον πόνο της απώλειας των συντρόφων τους, η Φύσω θυμάται καθαρά όλη τη συσσωρευμένη δυστυχία. Πρέπει να υποχωρήσει ξανά. Όμως, όπως και τόσες άλλες φορές στη ζωή της, δεν μπορεί να συνηθίσει να “μουσκεύεται” κάθε φορά που ενδίδει σε κάτι που δεν θέλει πραγματικά. Ρισκάρει τα πάντα άλλη μια φορά, για τις τρέλες του άντρα της. Κι όμως, θα προτιμούσε να κάθεται ήσυχα δίπλα σε μια φωτιά στην παραλία, να ψήνει παπαγαλόψαρα, να κόβει ντομάτες και να ψιλοκόβει κρεμμύδια. Κλαίγοντας καθώς λησμονεί τα πραγματικά της ανεκπλήρωτα όνειρα.

“Γιατί με έφερες εδώ; Γιατί τώρα; Γιατί εμένα; Τέρατα απειλούν την ελευθερία μου κι όμως εγώ είμαι εδώ μαζί σου! Ανόητε!” φωνάζει.

“Εσύ δεν είπες ότι ήθελες μια περιπέτεια για να ζωντανέψει η σχέση μας και να θυμηθείς τις καλές εποχές; Τι σου συμβαίνει; Σε μάγεψαν οι ιστορίες για τη μάγισσα;” της απαντά ο Άρι.

Ο ρυθμός ανάμεσά τους αλλάζει. Η Φύσω αρχίζει να νιώθει ένα μείγμα ζήλιας, απογοήτευσης και αηδίας και κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει.