“Τα φύλλα των κρίταμων του Άνιμα Κει έχουν την πιο θερμή και πλούσια αρωματική γεύση και θεωρούνται συστατικά ορεκτικά, καθαρτικά του αίματος και τονωτικά. Φύλλα σκληρά, μικρά και σπαθωτά, που εγκαταλείπουν με προθυμία το βλασταράκι τους, ποτισμένα με μια ψιλή άχνη από αλάτι θαλασσινό.
Γεύση μόνο δική τους, τραγανή, αλατισμένη και έντονη, με μια επίγευση ιωδίου που δεν βρίσκεις τις λέξεις να την περιγράψεις. Στη συνέχεια, ανάλογα και με την περιπετειώδη διάθεση που κουβαλά η γεύση σου, μπορεί να τα ερωτευτείς.
Κι αν το ωμό δεν σου προκύψει σε κεραυνοβόλο έρωτα, έχεις μια, κι άλλη μια, ευκαιρία. Μάζεψε όσα χωρούν οι τσέπες σου και πάνε κάνε μια σαλάτα!”
“Η αγαπημένη μου Άϊντο θυμάμαι μου θύμισε πως αν αυτό που ζούμε είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι τότε αυτό που θα πρέπει να γίνει, θα είναι, και με ένα σάλτο από το μικρό γκρεμό στο τέλος του μονοπατιού, προσγειώθηκε για πρώτη φορά στην αμμουδιά του Άνιμα Κει. Πριν προλάβω να σαλτάρω με τη σειρά μου, έκανε την εμφάνισή του ο Άνκελ. Και από τόσο νωρίς ο μικρός δεκάχρονος έδειξε τις προθέσεις του.”
“Είμαι ο βασιλιάς Άνκελ και από φέτος και μετέπειτα, αυτή εδώ η παραλία είναι το βασίλειό μου! Τι κρατάτε στα χέρια σας;”
“Κρίταμα λέγονται.”
“Κρίαιταμα; Κρίμαιτα; Ή Κριαίματα; Μα τι περίεργο, τώρα, μόλις, έφτασε στην παραλία μου άλλος ένας νέος σαν εσάς και ομοίως λεγόταν Κρίς Αιματίτης. Να τώρα είναι εκεί στο περιθώριο με τη μάγισσα Ντούσανκα. Πήγε κατευθείαν εκεί και μου φαίνεται ότι της κλέβει το τραγούδι.”
Σ’α’απ, το τραγούδι της μάγισσας.
Αν ήμουν ευχή, σου ‘χω δώσει, Αγά, πησο, φι, αχα, ρά.
Αν ήμουν αήρ, έχω εμπνεύσει, στον ήλιο σαλπάρουν πανιά.
Μα ότι κι αν είμαι, ειν’ ανθρώπινα απλό, απλό αν ονειρευτώ.
Μήνυμα στέλνω, τραγούδι, χορό, σ’α’απ’.
Αν ήμουν αρχή ουράνιου τόξου, στα μάτια σου μέσα κρυφή.
Παράδεισο αν θες, θα σου φέρω, αγνάντι απ’ την κορυφή.
Μα ότι κι αν είμαι, ειν’ ανθρώπινα απλό,
όλα να ‘μαι μπορώ, ένα είμαι, θα πω.
Ου βαλές, ου βασιλιάς μα τραγουδοποιός που τραγουδά, σ’α’απ’.
Οι χορδές μου ζητούν μουσική, η ανάσα φωνάζει κραυγή.
Η καρδιά ελεύθερη απ’ ότι βαρύ.
Στην αγάπη ανοίγω πανιά, Αγάπη μου, φύση, φωνή ,
εκεί που φυσάει κάθε αυγή.
Είδα την γη και ουρανό μας, σφυρίζουν μαζί τον σκοπό.
Με πίστη διαβαίνω τη φύση, και βρίσκω γυναίκα οδηγό.
Και τώρα που ζω με τρόπους, απλούς, την αγάπη, την φύση, φωνή.
Χειμώνας θα βρει μια ακόμα γιορτή, ο άνεμος θα βρει ξανά την χορδή. Σ’α’απ’.
Μαγεμένη, καθώς πλησίαζε η μορφή του όμορφου και νέου, ευγενικού και σοβαρού, Κρις Αιματίτη, ένοιωσε πως το Άνιμα Κει σύντομα θα παρέδιδε στην αγκαλιά της κοιλιάς της, το έργο του. Μέσα στις ψαλμωδίες της βρήκε την απάντηση στις προσευχές της. Το μωρό της θα έπαιρνε το όνομα Μανκί.
Τα νέα ζευγάρια, οι παλιοί και καινούργιοι σπόροι, συνέχισαν το κτίσιμο της ιστορίας του Άνιμα Κει μέσα σε ευημερία, έρωτα και ευτυχία, μέσα στον άνθρωπο.
Και τότε ήρθαν οι Πειρατές. Μισοί προσέγγισαν την παραλία από τη θάλασσα με φουσκωτά βαρκάκια, παραβαίνοντας τον πρώτο κανόνα. Πρώτα πρέπει να διαβείς το ιερό μονοπάτι.
Οι άλλοι μισοί όμως το ανέλαβαν και ακολούθησαν την πορεία του μέχρι τη μέση. Τότε από την κορυφή του βουνού του μονοπατιού εγκαθιδρύθηκαν όπως κανείς, ποτέ. Πήδηξαν στο κενό, σε βουτιά θανάτου, φωνάζοντας κραυγές. Οι κρότοι των κορμιών τους στην επιφάνεια της θάλασσας ακολουθούσαν ένας ένας τις ιαχές σαν αντίλαλος. Εκτός από ένα που ακούστηκε περισσότερο σαν σάπιο φρούτο που σκάει παρά σαν παφλασμός. Ο άνθρωπος που τους έφερε στο Άνιμα Κει, ο αρχιπειρατής Παραπέρας συνετρίβη πάνω στα μετέωρα βράχια στο περιθώριο της παραλίας. Ακόμα δεν έφτασε, τσακίστηκε.
Κάτω από τα βράχια έστησαν την πρώτη τους φωτιά, μα νεκρική και αργότερα το στρατόπεδό τους. Οι τιμές δε, με τις οποίες περιποιήθηκαν τη σωρό του δεν θα ταίριαζαν σε κανένα άλλο εκτός από τον αρχηγό τους.
Η πρώτη αντίδραση των δύο ταμπουριών των Ανεμάκι ήταν όπως πάντα από τότε και έπειτα, αργή και καθυστερημένη, λειψή και επιπόλαια. Και ενώ σχεδόν, όλοι ταράχτηκαν στην ύψωση της πειρατικής σημαίας, μόνο ο Άνκελ και ο Αντρί αντέδρασαν θέλοντας εξηγήσεις.
Κινήθηκαν σχεδόν ταυτοχρόνως προς το μέρος της νεκρικής πυράς, γεμάτοι οργή απέναντι στη πειρατική νεκροκεφαλή. Σύντομα το βήμα τους συναντήθηκε τόσο που κοντοστάθηκαν, αντίκρυσαν ο ένας τον άλλο και κατάλαβαν αμέσως τους ρόλους τους. Ο Αντρί δάσκαλος και ο Άνκελ μαθητής.
Σε παράλιες στάσεις θα του δίδασκε αθλητική ξιφασκία και μαζί με το ταμπούρι της μικρής σπηλιάς θα του μάθαιναν αρχαίο θεάτρο. Η ψευδαίσθηση της μάχης και οι ρόλοι στις θεατρικές ιστορίες, ύφαιναν την εκπαίδευση του παιδιού στα υψηλότερα ιδανικά.
“Άκου το φοβερό λόγο που περιέχει όλα όσα πρέπει να ξέρεις για το θέατρο φίλε Άνκελ. Είναι το άρθρο ενός καθηγητή της ενδοχώρας του δόκτορος Τζον Καλαράς και γράφτηκε πρώτη φορά στα αγγλικά με τη χρήση μόνο ελληνικών λέξεων. Δουλειά μας να το φέρουμε στα ελληνικά ξανά!
Λέει πως η γένεση του κλασικού δράματος, δεν ήταν συμπτωματική. Η ευφορία των χαρισματικών και ταλαντούχων πρωταγωνιστών δημιούργησε φανταστικές σκηνές ιστορικών επεισοδίων.
Ο πρόλογος, το θέμα και ο επίλογος, αποτελούσαν την τριλογία του δράματος, ενώ η σύνθεση, ανάλυση και σύνοψη χαρακτήρισαν την φρασεολογία του κειμένου. Η σύνταξη και φρασεολογία που χρησιμοποιείται από τους μελετητές, ακαδημαϊκοί και φιλόσοφοι στη ρητορική τους, είχε πολλά γραμματικά ιδιώματα και ιδιοσυγκρασίες.
Οι πρωταγωνιστές χρησιμοποιούσαν περιοδικά ψευδώνυμα. Η ανωνυμία είναι ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από θεατρική ατμόσφαιρα. Η πανοραμική φαντασία, η μαγεία, η μελωδία, η αισθητική, η χρήση των καλλυντικών επίθετων είναι τα χαρακτηριστικά του δράματος. Ακόμη και μέσα από τα θέατρα, ήταν φυσικά γιγαντιαία, δεν υπήρχε ανάγκη για μικρόφωνα, επειδή η αρχιτεκτονική και η ακουστική επαναλαμβάνονταν ισομετρικά και ακουστικά κρύσταλλινα καθαρά. Πολλοί επιστημονολόγοι της φυσικής, της αεροδυναμικής, ακουστικής, ηλεκτρονικής, ηλεκτρομαγνητισμού δεν μπορούν να αναλύσουν, να εξηγήσουν την ιδανική και ισομετρική ακουστική του Ελληνικού θεάτρου ακόμη και σήμερα.
Υπήρχαν πολλές κατηγορίες δράματος, κλασικό δράμα, μελόδραμα, σατιρικά, επικά, κωμωδία, κ. λ. Το σύνδρομο της ξενοφοβίας ή η δυσλεξία είχαν ξεπεραστεί από το πάθος των ηθοποιών που ασκούταν μεθοδικά και αποφασιστικά.
Τα ακροβατικά τους ήταν επίσης ευφορικά. Υπήρχε μια πληθώρα από ανέκδοτα θέματα, με τα οποία οι ακροβάτες ηλέκτριζαν το εκστατικό κοινό με σκηνές από μυθικά και ιστορικά επεισόδια. Μερικά θεατρικά επεισόδια χαρακτηρίστηκαν ως σκανδαλώδη και βλάσφημα. Πορνογραφία, διγαμία, αιμοφιλία, νυμφομανία, πολυανδρία, πολυγαμία και ετεροφυλοφιλία δραματοποιούνταν με έναν παιδαγωγικό τρόπο, έτσι ώστε ο μυστικισμός γι ‘αυτά τα θέματα δεν θα προκαλούσε φοβία ή ανάθεμα ή θα θεωρούταν ανωμαλία, αλλά θα διαλυόταν μέσα από τη λογική, τον διάλογο και την ανάλυση, το σκεπτικισμό και το παθητικό ή κρυπτικό μυστήριο πίσω τους.
Είναι ιστορικά και χρονολογικά αποδεδειγμένο ότι το θέατρο τόνισε την παιδαγωγική, τον ιδεαλισμό και την αρμονία. Παραδόξως αυτό ενεργοποίησε επίσης τον πατριωτισμό, ένα φαινόμενο που συμβόλιζε τον εθνικό χαρακτήρα και έναν πρωτοφανή ηρωισμό.”