Τα συμβούλια δεν άρχιζαν ποτέ με ερωτήσεις. Άρχιζαν με χαοτικούς συνειρμούς. Επιπλέον πάνω από αυτούς, ο κόκκινος πυρήνας καίει, όχι σαν ήλιος ούτε σαν καρδιά, αλλά με συνέπεια. Το Άνιμα Κει παραμένει και κάπου μέσα στο θόλο του και το παιδί που αναπνέει τον χρόνο διαφορετικά μπορεί να δει τη σημαία.
Η κάτω λωρίδα της σημαίας είναι τα Γκρίζα Βότσαλα Στρογγυλού Σχήματος. η μάζα.
Ελληνική λέξη που σημαίνει «Άθροισμα Σωματιδίων», από το Ομάζω – Όμας – Μάζα. Ο όρος αυτός, επινοημένος από αρχαίους Έλληνες φυσικούς, δεν έχει καμία σχέση με τον σύγχρονο ορισμό της «μάζας».
Για τους αρχαίους σήμαινε: πυκνότητα, τον αριθμό των ταλαντούμενων δωδεκαεδρικών κινητών μονάδων (από την αρχική μετατροπή ακίνητων δωδεκαέδρων του εκλεπτυσμένου Αιθέρα σε δωδεκαεδρική–εξαεδρική–τετραεδρική συμπίεση μέσω αλμάτων πυκνοποίησης) ανά αυθαίρετη μονάδα όγκου, υπό ίδιες συνθήκες θερμοκρασίας, πίεσης, φωτός ή κοσμικής ακτινοβολίας, ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, γεωγραφικής θέσης και ταχύτητας.
Η σύγχρονη φυσική μείωσε αυτή τη σχεδόν φιλοσοφική έννοια σε «ποσότητα ύλης», μετρημένη από ένα τεμάχιο ιριδίου–πλατίνας που αντιστοιχεί σε ένα λίτρο απεσταγμένου νερού στους 4°C, ή από τη μάζα (βάρος!) ενός ατόμου υδρογόνου.
Επειδή αυτό κατέληξε σε μια παράλογη αδυναμία ορισμού της μάζας, εισήχθησαν ad hoc υπολογισμοί «αληθινού βάρους» και «αληθινής βαρυτικής επιτάχυνσης».Για να αποκατασταθεί το νόημα της «μάζας», πρέπει να υπολογιστεί ο αριθμός των σωματιδίων ανά μονάδα όγκου:
ΜΑΖΑ = 6,02472 × 10²³ / ατομικός όγκος
Ο τύπος αυτός θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνος για τους υπο-επιστήμονες, διότι αν εφαρμοστεί σε όλα τα γνωστά χημικά στοιχεία, αποδεικνύει ότι κάθε στοιχείο σχηματίζεται με την προσθήκη μιας διπρωτονικής μονάδας υδρογόνου στο προηγούμενο — ακυρώνοντας όλες τις σύγχρονες θεωρίες σχηματισμού των στοιχείων και επιβάλλοντας την αποδοχή πρωταρχικών ακίνητων δωδεκαέδρων.
Εδώ λήγει η θεωρία περί εξωκοσμικού λόγου.
Η μεσαία και η άνω λωρίδα της σημαίας είναι το Ψαροκόκαλο μονόξυλο στο Πέλαγος, για να γυρίσει ο ουρανός γαλάζιος, η έλξη των σωμάτων.
Σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, η πτώση των αντικειμένων και η κίνηση των ουράνιων σωμάτων οφείλονταν στην πίεση της ακτινοβολίας που ασκείται επάνω τους, όχι στην έλξη.
Όταν δύο σώματα πλησιάζουν, η κοσμική ακτινοβολία δημιουργεί μια «σκιά» ανάμεσά τους. Η διαφορά πίεσης παράγει κίνηση.
Αυτή η πίεση ονομαζόταν ΒΑΡΥΤΗΤΑ.
Η σύγχρονη επιστήμη την αντικατέστησε με τη φανταστική «έλξη των σωμάτων», επινοώντας άγκιστρα και σύρματα ανάμεσα στους πλανήτες, και αργότερα ξεδιπλώνοντας τον ίδιο τον χωροχρόνο, για να διατηρήσει τον μύθο ενός εξωτερικού δημιουργού.
Αν μόνο η ακτινοβολία κυβερνά την κίνηση, τότε δεν υπάρχει εξωτερικός θεός που κρατά το σύμπαν, η ύλη σχηματίστηκε μόνη της μέσω συμπύκνωσης και όλες οι επιβεβλημένες ιδεολογίες θεϊκής εντολής καταρρέουν.
Διότι τα διανοητικά απόβλητα της αυγής επιβλήθηκαν στην ανθρωπότητα «διά της χάριτος ενός ανύπαρκτου Θεού» και ενός ανύπαρκτου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, ενός Εξωκοσμικού Λόγου που δεν υπάρχει.
Η νίκη στο πόλεμο θα ήταν πια μια εύκολη διαδικασία, σχεδόν γραφειοκρατική στα μέτρα του Άνιμα Κει.
Παρά τις δυσκολίες και το βάρος των χρόνων τους, οι ηλικιωμένοι άντεξαν, και όταν έφτασαν στην κορυφή, ο γεροντότερος υψώθηκε με δάκρυα στα μάτια για να αναρτήσει τη σημαία της φυλής τους, που κυμάτισε περήφανα στον άνεμο, σηματοδοτώντας την επιτυχία της αποστολής τους.
Η φυλή είχε πραγματοποιήσει το ακατόρθωτο. Ανέβηκε στο ανώτατο βάθρο που θα μπορούσε να βρεθεί κανείς και έστησε μνημείο, την σημαία με το ψαροκόκκαλο, το κουπί και το νησί.
Η σημαία στο νησί, το νησί με τη σημαία στη σημαία στο νησί. Ήταν η πιο μαγευτική αυτοαναφορική στιγμή που υπήρξε ποτέ στο οπτικό υπόβαθρο της αναδύουσας από τα βαθιά νερά, πανσέληνου. Η σημαία πήρε το πρώτο της αεράκι και κυμάτισε μια ψυχεδελική εμπειρία που όμοια της τα μάτια του Άρι, του Τζανιέτ, του Άστερ και του Ρις δεν είχαν ξαναδεί. Το θαύμα μπροστά στα μάτια τους θα δείχνει πελώριο από την παραλία του Άνιμα Κει σκέφτηκαν με ενιαία και αδιαίρετη σκέψη.
Οι ριπές φωτός που εκτοξεύθηκαν από τη σελήνη τύφλωσαν την παρέα. Ο κρότος ήταν τόσο εκκωφαντικός που όλοι έσκυψαν εκτός από τον ατρόμητο Άστερ. Μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, αφού πρώτα διατέμνεται το σώμα από το κεφάλι, κατόπιν το σώμα εξαϋλώνεται εντός εξαναγκασμένης ακτινοβολίας από εκπομπή ενισχυμένου φωτός.
Δεν υπάρχει χρόνος για θρήνο και περιττές λεπτομέρειες, για κανέναν ακόμα, οι ακτίνες έρχονται και φεύγουν με αστραπιαία ταχύτητα διαθλώνται στα λεία επίπεδα των βράχων και διακλαδώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις διαιρώντας καθ’ύψος οτιδήποτε διαμέτρου ενός μέτρου και κάτω.
Τα φώτα τεμαχίζουν το φλοιό που λούζεται από τα φώτα της τελευταίας πανσέληνου νύχτας του πολέμου.
Ο ολονύκτιος αγώνας για την κατάκτηση της κορυφής είχε μετατραπεί ξανά σε αγώνα επιβίωσης. Σε όλη της την κίνηση η σελήνη δεν σταματούσε να χαράσσει σε μια απόσταση όση μπορεί να δει το γυμνό μάτι. Εκεί στο βάθος του ορίζοντα υπόκωφοι θόρυβοι ανάμεσα των ριπών φωτός γέμιζαν με αγωνία το μυαλό. Τι να αφορούσε το τιτάνιο αυτό έργο; Όλοι οι ήχοι που πήγαζαν από εκεί ήταν σαν ενισχυμένοι ήχοι οικοδομής.
Πριν περάσει μια μέρα από τη στιγμή που οι Ανεμάκι ανήρτησαν με τόλμη τη σημαία στην κορυφή και μέχρι το πρωί της επόμενης, τοποθετήθηκε τιτάνιος μεταλλικός και άθραυστα γυάλινος ομοιοστατικός θόλος. Πριν προλάβουν και επιστρέψουν στη βάση τους, τα εκρηκτικά που είχαν τοποθετηθεί στο διάκενο μεταξύ των οπλισμένων σκυροδεματικών τοιχίων που αποτελούσαν τη βάση πάκτωσης του θόλου, ανατινάσσονται και το τεμάχιο Άνιμα Κει εκτοξεύεται στο κενό του διαστήματος μαζί με κάποια δεκάδες χιλιάδες ακόμα, από όλο τον πλανήτη. Το σχέδιο πτήσης αυτή τη φορά δεν περιελάμβανε προσγείωση ή προσθαλλάσσωση. Δεν περιελάμβανε καν Γη.
Χάσαμε πολλούς. Τον Μίτσο, τον Όϊαν και την Τρίνα, τον Εμίλ και την Φυσό. Τον Άστερ. Τη Γη την ίδια και τώρα να που φτάσαμε μονάχα εμείς οι τρείς, ένας από κάθε μεριά, επιλεγμένοι να ιερογραφήσουμε την ιστορία των πρώτων ετών μετά τον τεμαχισμό στη μεγάλη σπηλιά.
Τρία χρόνια μετά τη κατάκτηση της κορυφής του νησιού των χιλίων κυμάτων, ακόμα μια στιγμή συγκίνησης έμεινε χαραγμένη στους αποκαμωμένους Ανεμάκι. Η πρώτη δοκιμή του τροποποιημένου αεροστεγούς μονόξυλου κατασκευασμένο ειδικά για το πρώτο άλμα στο κενό και την ομαλή εκκένωση του, έξω και μέσα του τεράστιου θόλου. Συνέπεσε διόλου τυχαία με την ολοκλήρωση του έργου του Ρις, οι παραισθήσεις νιότης και γήρατος. Σε δύο αντίτυπες χειροποίητες εκδόσεις. Κράτησε μια για τον εαυτό του και το Άνιμα Κει. Την άλλη την παρέδωσε στην αγαπημένη του Άϊντο. Την πιο θαρραλέα από όλους της φυλής, νικητές και ηττημένους, που πρώτη θα δαμάσει με το καινούργιο της κενοδυναμικό και αυτοτροφοδοτούμενο μονόξυλο, το άλμα στο κενό.
“Αγαπημένη μου, δώσε αυτό το βιβλίο στην μάγισσα. Εκείνη αφού το διαβάσει και το εγκρίνει μπορεί να το δώσει στον Μανκί. Είμαι σίγουρος πως θα θέλει να επιστρέψει εδώ μαζί σου. Μόνο εσύ που είσαι η πιο δυνατή μπορείς να κάνεις το άλμα στο κενό σέρνοντας άλλο ένα αεροστεγές μονόξυλο μαζί σου! Βάλε μια προτελευταία φορά τα δυνατά σου για να πας και μια τελευταία για να ‘ρθείς και ξέρεις πως κάπως θα ανταμειφθείς με την πιο σπουδαία εμπειρία!
-Άσε δεν κρατιέμαι!”