“Μου φαίνεται …οι χορευτές του ουρανού …ήταν επαναστάτες δικαστές …οι νυχτόβιοι νεκροζώντανοι χειρούργοι …ήταν αναλώσιμα αναντικατάστατοι …όλη η εμπειρία της ζωής μου …νησάκια στον ωκεανό …μονόξυλα που έχασαν το άλμα στο κενό …φόβος αστοχίας …και από τότε και έπειτα …ψάχνουν αναπηδητήρες …μια συνεχής αλλαγή …τίποτα δεν παρέμεινε σταθερό …σε έναν κόσμο που αλλάξε τόσο …το ανθρώπινο σώμα …το σκυλίσιο κεφάλι …δεν κατάφερα να προσκολληθώ σε τίποτα …ο διωγμός μου …οι ναοί της ελευθερίας… ο Ρό …πόλεμος … Έρι …ερωτοχοροί …ο νόμος της αλλαγής δεν κάνει εξαιρέσεις…. συνεχίζει να κάνει το δικό του, αλλάζοντας τα πάντα …ο Μανκί δεν είναι … Κέρ.. Βέρ …Ρούς …ληστεία …καταιγιδέα …ενυδρειοπονία!”

Ο Τσόκι, με μια μεσαία γουλιά νερού κλείνει την ιερογραφική αφήγηση, και πλέον, γνωρίζει καλά τον δρόμο να δει από άλλη οσμική γωνία τη δουλική φάση της ζωής του.
Αποδέχεται πως το μεγαλύτερο μέρος των δεξιοτήτων του είναι προϊόντα των παλαιότερων μαθημάτων που τον ανάγκασε ο Μανκί να παρακολουθήσει. Από τότε μέχρι τώρα, στις επιμέρους αποκαλυπτικές του εμπειρίες αλλά και στη συνολική εικόνα που εκείνες, λίγο-πολύ διαστροφικά τοποθετημένες σχηματίζουν, αντιλαμβάνεται πως ο ορισμός του ύψιστου βαθμού ελευθερίας γίνεται δυνατός μόνο με εκούσια αποδοχή της ανάγκης για δραστηριότητες πέραν της φύσης, για τέχνες.

Καθώς ξεκινά να χαράσσει την δική του ιστορία, συνεχίζοντας με παράδοξο τρόπο την διακόσμηση, βλέπει με διαφορετικό μέτρο, πέρα από τις γήινες διαστάσεις, πως τα πάντα είναι ξένα αλλά ταυτίζονται.
Μετανάστευσε προς μακρινούς τόπους για την επιβίωσή του, αντιστάθηκε σε βάρβαρους εισβολείς, δάμασε το Χάος και επέβαλλε την Τάξη, ανέλυσε τον φυσικό κόσμο, αναζήτησε την αιτία πίσω από κάθε τι και έφθασε επάξια σε ατομικά κατορθώματα εμπνεόμενος από τα αντίστοιχα των προγόνων του. Βίωσε και εξακολουθεί να βιώνει αληθινή εμπειρία ελευθερίας, που ριζοσπάει τα δεσμά των εννοιών, αποδεικνύοντας φαινομενική και όχι ουσιαστική την αίσθηση της απώλειας της. Αποτελειωτικά, θα κατακτήσει την πεμπτουσία του άθρησκου ενθεϊσμού, αφορμή και συνέπεια αποτελεσματικής άμυνας απέναντι στη λήθη.

Είναι ανίκανος να ξεχάσει, αλλά έχει σταματήσει να περιμένει την Έρι εδώ και ώρα. Ούτως ή άλλως, σε αυτό το χαμό από παλιά κομμάτια Γης είναι αδύνατο να δει μακριά, ώστε θα μπορούσε κάλλιστα να ήρθε και να έφυγε, χωρίς να το πάρει είδηση. Και η υπερισχύουσα αναμνηστική μυρωδιά της; Χαμένη στην περιρρέουσα δυσωδία του καταρρέοντος κόσμου.

“Τη σήμερον ημέρα είμαστε οι δίποδοι όρθιοι κυνάνθρωποι, που ταξιδεύουμε μπρος και πίσω, μέσα από γέφυρες και σήραγγες, και κάνουμε όλα όσα οι άντρες και οι γυναίκες συνήθιζαν, αλλά κυρίως απέφευγαν να κάνουν στο βαθύ παρελθόν τους, και που τώρα, μετανιωμένοι, αναπολούν ως τις παλιές καλές τετράποδες μέρες επί Γης.”

Στην τελευταία του γουλιά, το μόνο ερώτημα που τον βασανίζει είναι αν μπορεί να φέρει την αλλαγή και να οδηγήσει τον Μανκί του έξω από τον βούρκο της φθοράς και του αφανισμού. Τόσο γλαφυρά πια, ανιχνεύει την αδιαπραγμάτευτη πανίσχυρη δομή της κυρίαρχης αρχικής συνθήκης και αποφασίζει να επιστρέψει στην ομοιοστατοικία Α.Θ.Ε.Ο.Θ., γιατί πεινάει πολύ.

Το τρίτο Τρίτο, του δεύτερου Δευτέρου, στο πρώτο Πρώτο της δεύτερης Ώρας της τρίτης Ημέρας του εξηντακοστού έβδομου Έτους Μετά Διατομών, συνειδητοποιημένος πως οποιαδήποτε αλλαγή σε ένα κομμάτι του συστήματος αλλάζει το σύστημα στο σύνολό του, φτάνει σπίτι για να βοηθήσει τον Μανκί του να θυμηθεί ότι ξέχασε και να ξεχαστεί σε ότι θυμηθεί.

Ο Μανκί αντικρίζει συγκινημένος τον Τσόκι και μετά από λίγο του παρουσιάζει δώρο επιστροφής, τη νέα του, βελτιωμένη, με προσθήκες, ανθεκτικά ραφιναρισμένη με υλικά αντοχής, πλήρως εξοπλισμένη με επιπρόσθετα εργαλεία για πόλεμο συσκότισης, αποφυγής και αναχαίτισης, με κωδικό ρινικό αποτύπωμα, ζώνη επιβίωσης με τσέπες. Ένα κανονικό αλεξίκοινο γιλέκο αυτή τη φορά.

“Τι ωραία που επέστρεψες πάνω στην ώρα, Τσόκι! Ορίστε πάρε για επιβράβευση την βελτιωμένη ζώνη επιβίωσης! Μπορούμε να ξεκινήσουμε την ενημέρωση για το πρώτο μας πλήρες ταξίδι.

Αν ήξερες να διαβάζεις ελληνικά θα σου έδειχνα το βιβλίο μας με τίτλο ο Κύων των Κυνών που άρχισα να γράφω όσο έλαμπες δια της απουσίας σου. Θα καταλάβαινες όλα όσα άλλαξαν μέσα μου, αν δεν τα ξέρεις ήδη.

Πλέον υπάρχει προορισμός να κατευθυνθούμε! Θα οδεύσουμε προς έναν εκπληκτικό προορισμό που όσο απουσίαζες ανακάλυψα την ύπαρξή του. Οι οδηγίες βρισκόταν πάνω σε ένα χάρτη, μέσα σε ένα σεντούκι 100 ετών παλιό που ξέθαψα κάτω από τις δεξαμενές με τους ενεργούς μικροοργανισμούς.

Μόνο αυτός μπορεί να μας αποκαλύψει τον σωστό δρόμο για το Άνιμα Κει. Το απίστευτο είναι πως βρήκα και κάμποσα ακόμα βιβλία που εξηγούν τα πάντα για την ιστορία του. Μαζί με τα γράμματα που μου αφιερώνονται από την μητέρα μου Ντουσάνκα, έχω ήδη αναγνώσει το περισσότερο υλικό εκτός από το τελευταίο πέμπτο βιβλίο που φαίνεται πως λείπει.

Μετά και από την επιστροφή σου, είμαι πλέον απόλυτα πεπεισμένος πως είμαστε προορισμένοι εμείς να συμπληρώσουμε το κενό και να ολοκληρώσουμε το κέντημα! Στις ζώνες επιβίωσης μας θα πάρουμε και βελόνες μαζί γιατί μόνο εμείς και εκείνες μπορούμε να τα ράψουμε όλα στο ένα επιθυμητό πενταδικό κέντημα.

Τίποτα δεν μας εμποδίζει από το να ετοιμαστούμε και να ξεκινήσουμε!”

“ Για ποιο; Α! Κοίτα, όσο, ε περίμενες να γυρίσω στις περιπλανήσεις μου… πέρασα τόσα πολλά διατεμάχια Γης… μύρισα πολλά μα κανένα δεν μοιάζει με όσα περιγράφεις… Μπορώ να σε οδηγήσω εκεί αν θες μέσα από ότι έχω μάθει… εσύ μπορείς να μου το διαβάζεις… ο δρόμος μπορεί να είναι μακρύς… πιστεύω πως θα προλάβεις να μου το τελειώσεις!”