Ο Αρί, με μια γρήγορη για τα γέρικα αλλά γερά χέρια του, εκκωφαντική για τα πονεμένα αλλά τριχωτά αυτιά του, σκασιά του κουπιού του, καταβρέχει τον παραληρηματικό διασυρμό του Εμίλ.
“Σκάσε ή αλλιώς σκάω το κουπί στο κεφάλι σου, είσαι μανιακός με το ψάρι. Μα ο στόχος μας εδώ, δεν είναι ούτε το κεφάλι σου, μήτε και τα ψάρια! O στόχος εδώ είναι το νησί. Πρέπει να επιτελέσεις την υπηρεσία σου, κάτω η βουλιμία!”
Υψώνει τον τόνο των ψιθύρων του και η άγρια έκφραση που παίρνει το πρόσωπό του ηρεμεί μόνο όταν ακούει τη φωνή της Φυσό.“Κωπηλάτησε όπως ψιθυρίζεις στα όρια και πήγαινε φέρε τον Εμίλ που ξεμακραίνει από τη πορεία!”
Μέτα από εξήντα και βάλε χειμώνες συνεχούς θητείας στο Άνιμα Κει, ο Αρί ψιθυρίζει στην Φυσό πως απέκτησε πολλά μέλη απείθαρχα σαν τον Εμίλ στο ταμπούρι του μεγάλου δέντρου. Πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπρεπε να μαζεύει τα σπασμένα και να διορθώνει τις στραβές παρεκκλίσεις. Δεν έχει πάψει να τους αποκαλεί εδώ και χρόνια επιτελικό πλήρωμα.
Οι νέο αναδυόμενες παραισθήσεις νιότης χτυπούν τον Αρί σαν κεραυνοί προμηνύοντες καταιγίδα, τον τεντώνουν σε ορθή γωνία με το μονόξυλό του, σαν αλεξικέραυνο. Ύστερα, του χαμηλώνουν το βλέμμα και του ψιθυρίζουν, με τη σειρά τους, τα παλιά νέα.
Όταν ενηλικιώθηκε για τα καλά, έγινε μάρτυρας της μεταστροφής στη συμπεριφορά του θείου του Ντάμαν, καθώς εκείνος εμφανιζόταν όλο και λιγότερο στην κοινωνία του Άνιμα Κει. Ο χωρισμός του γέρου από τη γυναίκα του, Λαβού, συνετέλεσε στη μετέπειτα μακρόχρονη διάθεση του για απομόνωση και διαλογισμό και τον έστειλε ερημίτη στα μετέωρα βράχια, πάνω από τις σπηλιές του Άνιμα Κει.
Η νέα ασκητική πορεία του γηραιού Ντάμαν έδωσε πνοή στον παχουλό νέο Αρί να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του. Αδυνάτισε ενδυναμώνοντας σε όλο και πιο δύσκολες εργασίες, όπως το σκάψιμο με τα πόδια και το θάψιμο με τα χέρια και ανέλαβε ισχυρός, την άτυπη διοίκηση του ταμπουριού του μεγάλου δέντρου.
Ο Αρί διατήρησε μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν μια τακτική συσσώρευσης εργασιών πάνω του όπως το τσεκούρωμα των ξύλων με διπλό πέλεκυ. Επιλέγοντας τον σχιζοειδή ρόλο του ηγέτη και του υποτακτικού, όλα τα νέα μέλη ένιωθαν πως έπρεπε να προστατεύονται κάτω από την ανθεκτική ασπίδα του. Αναλαμβάνοντας εκείνος τις σκληρές υπηρεσίες, όπως τις επισκευές των μονόξυλων υποννούσε προς όλους να ετοιμάζονται να κάνουν τις ελαφρύτερες δουλειές αλλά εξίσου κουραστικές λόγω μεγάλου πλήθους όπως το καθάρισμα των ιχθύων.
Ακόμα κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιες είναι συνολικά οι δυσκολότερες αγγαρείες αλλά ένα είναι σίγουρο. Υπήρξε ανισσοροπία που εκδηλωνόταν σε μια διαρκώς κλιμακούμενη επιθυμία για αντιπαλότητα και ανταγωνισμό έως εχθρότητας, ειδικά με το ταμπούρι της μικρής σπηλιάς.
Πίσω στο βάθος του σχηματισμού των επτά μονόξυλων, που εμφανίζει τα πρώτα σημάδια αποδιοργάνωσης, ένας από τους παλαιότερους και ικανότερους πιλότους επεμβαίνει και απευθύνεται επί του προσωπικού στον ηγέτη του.
“Καλά αυτοί οι επιστήμονες της μικρής σπηλιάς εδώ και καιρό το έχουνε χάσει τελείως. Εσύ Αρί, τι σου συμβαίνει, χάνεις βηματισμό και πας, σαν και εκείνους, προς τα ανοιχτά. Κατά κει είναι τα μαύρα σαν σκουλήκια σύννεφα. Μην ξεχνάς! Την δύναμη του Αρί δεν τη διαθέτει κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο. Το επιβεβαιώνω χωρίς φόβο και τρόμο! Σύνελθε αρχηγέ!”
Ο Όϊαν Χούμους ήταν από τους πρώτους που βοήθησαν στη διαμόρφωση της φύσης του ταμπουριού του μεγάλου δέντρου και τώρα πλέει και εκείνος με την ομάδα για την τελευταία αποστολή της.
Είχε πρωτοέρθει με την κοπέλα του, την Τρίνα την αεροσυνοδό, νέοι και οι δύο και συμφιλιώθηκαν πολύ γρήγορα με την ψευδοιεραρχική κατάσταση που διαφαινόταν στο ταμπούρι. Έπειτα, δεν ήταν εύκολο να επιλέξουν διαφορετικά καθώς η οικογένεια της Τρίνα ήταν παλιοί συναγωνιστές φίλοι του Ντάμαν. Σίγουρα στα χρόνια που ήρθαν και πέρασαν ενσωματώθηκαν και αρκετοί άλλοι, που επιβεβαίωσαν τους κανόνες, αλλά ο Όϊαν και η Τρίνα ήταν οι πρώτοι που έδωσαν το παράδειγμα και εν τέλει, με την πνιγμένη φωνή τους, αποδέχθηκαν τον δευτερεύοντα επιτελικό τους ρόλο.
Κοιτώντας το χαμογελαστό πρόσωπο του παλιού του φίλου, ο Αρί βλέπει να προστίθεται στους εσωτερικούς συνειρμούς των σκέψεών του, η εποχή που το ταμπούρι του έφτασε σε διαμαχητική κορύφωση. Όταν εμφανίστηκε η μάγισσα Ντουσάνκα, μια ιδιαίτερη και έντονη περίπτωση γυναίκας που με τη θετική της συμπεριφορά της αποτέλεσε την μια μοναδική εξαίρεση αλλά και τον ένα πρωτοπόρο οδηγό για τα μετέπειτα σχέδια του.
Η αποστροφή αυτής της μεταφυσικής γυναίκας σε κάθε μορφή άσκησης εξουσίας με εφαρμογή έστω και της ελάχιστης σωματικής ή ψυχολογικής βίας ήταν αξεπέραστη, ενώ παράλληλα οι κατασκευές τις πάντα προκαλούσαν ζήλεια με τις περίτεχνες λεπτομέρειες τους και πολλά σχόλια για τη μαγεία που τα σκέπαζε.
Σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε στο οχύρωμα του Αρί και όλο αυτό το εξουσιαστικό πανηγύρι, η μάγισσα εναντιωνόταν αντίσταση, σε κάθε ευκαιρία. Η διαπίστωση πως ο άντρας της ο Εμίλ έδειχνε να έλκεται και να προσαρμόζεται άνετα στην κατάσταση, την ώθησε να θέσει τέλος στην θυελλώδη σχέση της μαζί του.
Ο Αρί σκέφτηκε πως αφού η μάγισσα είχε φτάσει τα πράγματα ως εκεί, έπρεπε να εφαρμόσει συμπεριφορά αντίβαρο, ώστε την εκδίωξε από το μέρος του με φωνές που ακούστηκαν ως το νησί των χιλίων κυμάτων. Τότε η μάγισσα αποκαρδιωμένη και με σκυφτό κεφάλι, αποχώρησε από το ταμπούρι του μεγάλου δέντρου, αλλά την ύστατη στιγμή ύψωσε το ανάστημά της για μια τελευταία φορά.
“Αρί έχεις μπει ανάμεσά μας, μας εξουσιάζεις με τόση υποχθόνια πυγμή, η ορμή της οποίας μεταφέρεται μέσω του φευγάτου Εμίλ σε εμένα και νοιώθω πυγμαία. Το φορτίο αυτό με κάνει ανήμπορη να αντέξω την αντίφαση που ζω μαζί του.
Και τώρα, καταραμένα λόγια θέλω να προφητεύσω και θα φύγω. Η αντίφαση που θα ζείτε από δω και πέρα και με τον φιλικό σου εχθρό Τζανιέτ, να μην σου διδάξει τίποτα, παρά μόνο όταν έρθει το μοναχικό σου τέλος!”