Μέσα στον επόμενο χρόνο και αφού οι πειρατές ερχόντουσαν και φεύγαν όποτε θέλενε πηγαινοφέρνοντας ταραχές, η εκπαίδευση του Άνκελ συνεχίστηκε.
Σε παράλληλη δράση, η προσοχή του Αρί ήταν πάντα στραμμένη στη Φυσό και αποσπόταν μόνο τις ώρες θεατρικής ξιφομαχίας του μικρού. Δεν άργησε να πειστεί πως κάτι έπρεπε να κάνει ως αντίβαρο στη επιδεικτική συμπεριφορά του δασκάλου Αντρί. Τα απογεύματα θα τον καλούσε σε ιδιωτικές συζητήσεις, με την παρουσία μόνο της Φυσό, που και που.
Οι ιστορίες του Αρί αφορούσαν κυρίως τους παλιούς πειρατές και την έχθρα τους απέναντι στο Άνιμα Κει. Ο μικρός Άνκελ έπαιρνε γαλούχηση σε σκληρές ιδέες, ηθικά διλλήματα, σε ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες που λογικά κάποια στιγμή θα τον έφερναν σε απόσταση, αν όχι σύγκρουση, με τον ξιφοδιδάσκαλό του και το ταμπούρι της μικρής σπηλιάς.
“Εγώ απλά σου λέω μικρέ, επίτρεψέ να σε αποκαλώ βασιλιά, πως όταν δεις κίνδυνο να έρχεται, δράσε άμεσα! Πάντα να θυμάσαι τα τρία μεγάλα ψάρια και τις οικογένειες τους που ζούσαν κάποτε στα νερά της μεγάλης σπηλιάς. Όπως τώρα έτσι και τότε, ένα απόγευμα κάποιοι πειρατές ψαράδες πέρασαν και άραξαν με το καράβι τους στα λιμνάζοντα νερά, και παρατήρησαν πως η λιμνοθάλασσα ήταν γεμάτη με αυτά τα σπάνια μεγάλα ψάρια.
Είπαν μεταξύ τους, και ενώ τα τρία μεγάλα ψάρια κρυφάκουγαν, πως έπρεπε να ξαναέρθουν την επόμενη μέρα σε καλή πρωινή ώρα, προετοιμασμένοι να ψαρέψουν όσα περισσότερα μπορούν και ειδικά τα μεγάλα.
Το πρώτο ψάρι πανικοβλήθηκε και άμεσα κάλεσε σε συμβούλιο τις υπόλοιπες οικογένειες. Ανακοίνωσε τα δυσάρεστα νέα και την απόφαση να μαζέψει τους δικούς του και να φύγουν για να σωθούν, ενώ πρότεινε το ίδιο να κάνουν και οι υπόλοιποι. Το δεύτερο μεγάλο ψάρι συμφώνησε και αποφάσισε να ακολουθήσει το πρώτο.
Μα το τρίτο γέλασε μπροστά στη δειλία τους. Υποστήριξε πως αυτό είναι το σπίτι των προγόνων τους και τώρα δικό τους. Και για πάρα πολύ καιρό κανένα κακό δεν τους είχε βρει σε αυτά τα ασφαλή νερά. Δεν πρέπει να τρομάξουν και να φύγουν, μόνο και μόνο επειδή λίγοι ψαράδες συζήτησαν τέτοια σχέδια. Έτσι όσοι συμφωνούσαν μαζί του θα έπρεπε να μείνουν και να μην φύγουν για κάποιο άγνωστο μέρος με, ποιος ξέρει, μπορεί περισσότερους κινδύνους.
Οι παλιές ιστορίες τους εξάλλου αναφέρουν πως όταν έρχεται η ώρα του τέλους κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Ώστε αν είναι αύριο το πρωί η συνάντηση με το τέλος τους, να αντιμετωπιστεί με θάρρος και γενναιότητα εντός έδρας.
Έτσι τα ψάρια χωρίστηκαν σε δύο ομάδες και εκείνοι που θα έμεναν πίσω γελούσαν με αυτούς που θα έφευγαν μπροστά. Παρά όλο αυτό να τους εμποδίσει, το βράδυ, μέσα στο σκοτάδι, οι οικογένειες των δύο μεγάλων ψαριών είχαν ήδη φύγει. Όσοι πίστεψαν σε αυτούς τους ακολούθησαν έξω, στο ανοικτό πέλαγος, ψάχνοντας για ένα καινούργιο σπίτι.
Στην αναζήτηση τους όμως, τι άτυχοι, έπεσαν πάνω στο πειρατικό καράβι και ούτε ένα ψάρι από αυτά που έφυγαν δεν τη γλύτωσε από τα δίχτυα που έριξαν οι ψαράδες. Αυτοί, που λες, το κατευχαριστήθηκαν και ξέχασαν τη μεγάλη σπηλιά και δεν ξαναγύρισαν ποτέ πίσω .”
Άνω κάτω οι ιδέες, η εκπαίδευση και τα μηνύματα που έπαιρνε ο μικρός, ενώ η αρχή του τέλους της σύντομης πορείας του στο Άνιμα Κει έγινε στην περίφημη δοκιμασία που του έβαλε ο Αρί, όπου έκανε ξανά άνω κάτω όλη τη παραλία με έπαθλο το σκήπτρο και όπλο πεγιότ. Τα πρώτα αντικείμενα ενός αρχάριου βασιλιά.
Πόσο αστείο και δραματικό ταυτόχρονα, που πρόλαβε και έφαγε ολονών τα γλυκά ενώ έπρεπε να ψάχνει όλη τη περιοχή του Άνιμα Κει και να λύσει τους γρίφους που έβρισκε χαραγμένους στις πέτρες του Αιόλου. Στο τέλος τα κατάφερε, μόνος του, όλοι έπρεπε να μείνουν θεατές ό,τι και αν έκανε, αυτός ήταν ο κανόνας, και κάπως έτσι αναδείχθηκε πρώτη φορά βασιλιάς και, όσο ήταν μικρός ακόμα, κανείς δεν τον πολυπήρε στα σοβαρά.