Ο Μανκί μόλις έγινε ή ενενήντα έξι ή εξήντα έξι ετών. Κατοικεί όλη του τη ζωή στην ομοιοστατοικία A.Θ.Ε.Ο.Θ. Δυσκολεύεται να αποφασίσει. Η μια ηλικία του τον προγραμματίζει σοφό, η άλλη δυνατό. Η μια τον δείχνει άσχημο, η άλλη λαμπερό. Η μια σβέλτο και επιπόλαιο η άλλη αργό και προσεκτικό. Συγγραφέα, αναγνώστη. Ακροατή, μουσικό.

Χάρη στους επιτοίχιους χρονομετρητές της κατοικίας του, που μπορούν και μετρούν στο νεοχρόνο μετά διατομών αλλά και στον παλιό χρόνο προ διατομών, είναι διχασμένος ως προς το σύστημα μέτρησης που προτιμά. Είναι, όμως, σίγουρος πως ο πρώτος δίσκος του αγαπημένου του συνθέτη επανακυκλοφόρησε τον χειμώνα του τελευταίου έτους πριν το μεγάλο τεμαχισμό.

Ξεψαχνίζει τη βιβλιοθήκη μουσικής του μεταλλικού αποθηκευτικού κιβωτίου της ομοιοστατοικίας Α.Θ.E.Ο.Θ. και με το ένα του χέρι τοποθετεί στο παλιό του μηχάνημα αναπαραγωγής οπτικών δίσκων, τον πρώτο δίσκο του Άϊ Σέϊταν, Το νησί των χιλίων κυμάτων.

Στο άλλο του χέρι κρατά το κάτι σαν δώρο γενεθλίων του, ένα παμπάλαιο βιβλίο που μόλις ανακάλυψε. Ο τίτλος του δείχνει ξεθωριασμένος. Παραισθήσεις νιότης και εποχών, σε δύο μέρη, του Ρις Κερουσίτη.

Με το ξεφύλλισμα του, κατά ζεύγη σελίδων, αντιλήφθηκε πως πρόκειται για την εντυπωσιακή έκδοση ενός συνόλου απομνημονευμάτων. Στη μέση, παρατήρησε πως προεξείχαν κάποια παράταιρα γράμματα. Παρά όλα αυτά, αποφάσισε να προσεγγίσει το παλιό έργο από την αρχή, αντιμετωπίζοντας κάθε απόσπασμα στα προεπιλεγμένα σημεία εμφάνισής του.

Όλο το πρώτο μισό φαίνεται να διαρκεί μέχρι τότε, μέχρι τις τελευταίες ημέρες πριν τον ερχομό της νέας εποχής και της Μετά Γης μετά Διατομών. Εύκολα καταλαβαίνει πως τα έτη των οποίων τα γεγονότα περιγράφονται στις ιστορίες του βιβλίου συμπίπτουν με τα πρώτα τριάντα χρόνια της δικής του ζωής. Να μια καλή ευκαιρία για δημιουργική νοσταλγία σκέφτεται.

Γεννηθείς το Δυο Χιλιάδες και Δέκα και Πέντε ή αλλιώς το Τριάντα Προ Διατομών μόλις έγινε ενενήντα έξι ή εξήντα έξι ετών. Στην προχωρημένη, για τα δεδομένα των ανθρώπων εκείνης της μακρινής εποχής, ηλικία του, ο Μανκί μόνο γέρος δεν φαίνεται να είναι.

Από παιδί είχε εμφανίσει ένα πολύ σπάνιο σύνδρομο όπου η ανάπτυξη του σώματός του ήταν πολύ πιο αργή σε σχέση με ενός φυσιολογικού ανθρώπου και οι μηχανισμοί γήρανσης του, σχεδόν εξουδετερωμένοι. Έτσι στα πέντε του έμοιαζε μόλις να έχει γεννηθεί, στα τριάντα πέντε του έδειχνε έφηβος και στα εβδομήντα του μόλις που σχημάτιζε την πρώτη ρυτίδα.

Πέρα από την γονιδιακή ιδιαιτερότητα του, η σωστή διατροφή και άσκηση που ακολουθεί από την αρχή της ζωής του είναι κατά κύριο λόγο υπαίτια για την άριστη σωματική και πνευματική του διατήρηση.

Θυμάται πως από τον μεγάλο τεμαχισμό και μετά, αναγκάστηκε να μένει απομονωμένος στα ειδικά μεταλλικά κιβώτια της ομοιοστατοικίας, να αποθηκεύει και να αποξηραίνει όλα όσα του απέδιδε ο χειρονακτικός κόπος του στην ενυδρειοπονική φάρμα. Έτσι είχε πάντα περισσότερα από όσα χρειαζόταν για την επιβίωση του. Προς αποφυγή υπερτροφισμού έμαθε να είναι πολύ λιτός και τακτικός με τις παραγωγές του και να ανακυκλώνει τα πάντα στο σύνολό τους.

Έπειτα η πιθανότητα να μπορεί να ζήσει ακόμα περισσότερο γεννήθηκε στο γεγονός ότι δεν έχει αρρωστήσει ποτέ εκτός προγράμματος. Η ανοσία του στις ιώσεις είναι προϊόν ασφαλούς θεραπευτικής αγωγής που άρχισε να υλοποιεί από τα πρώτα Πρώτα της νέας εποχής μετά τον Τεμαχισμό. Από τότε, ωστόσο επιβάλλεται η μια στο τόσο, προγραμματισμένη πάντα, πρόκληση τεχνητής ασθένειας στον εαυτό του ώστε να ακολουθεί την κατάλληλη εποχιακή διατροφή για την διατήρηση της υψηλής φυσικής θεραπευτικής ικανότητας του σώματος του.

Η σωματική δύναμη και οι αντοχές του, όμως, δεν ήταν ποτέ αρκετές αλλά βέβαια δεν έγιναν και ποτέ ελάχιστες. Για να μετατρέψει το μειονέκτημά του σε πλεονέκτημα, χρησιμοποιούσε και ακόμα φοράει τον προσαρμοσμένο πάνω του, νανομηχανικό εξωσκελετό. Μια υποστήριξη που πάντα του έδινε αρκετή ταχύτητα να κινείται χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερη ενέργεια. Ενέργεια που για να ισορροπήσει έπρεπε να την ανακυκλώνει σε όλο και περισσότερες ανώτερες πνευματικές εργασίες.

Τώρα, με όση του έχει απομείνει, φτάνει επιτέλους στα μυστήρια γράμματα και σε ότι μπορεί να κρύβεται μέσα τους, σε μια πορεία που καλείται να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό του.

Ποτέ δεν είναι αργά να πει κανείς ποτέ, σκέφτηκε, και ξανάρχισε την ανάγνωση ακούγοντας παράλληλα την πρωτότυπη έκδοση ενός τραγουδιού του Άϊς Έϊταν περί συμβόλων, ιδρυμάτων, πλούτου και τιμωρίας.

Το μελίσσι, ένα ποίημα του Άϊς Έϊταν.
Μέσα σε μελίσσι ζουμερό, βρίσκω εξάγωνο αγκυλωτό σταυρό.
Ένα μελίσσι φυλακή, με πόρτα φτιαγμένη από χρυσό, τι άλλο, κερί.
Κρύβει εντός της θησαυρό, μια μέλισσα με ζώδιο σκορπιό.
Έχει πάντα για φρουρό, αράχνη πάνω σε ιστό.
Σημαία πάνω σε ιστό. Σημαία πάνω σε αράχνη πάνω σε σημαία πάνω σε ιστό.