“Που λές μικρέ, κάθε χαρά είναι κέρδος και κάθε κέρδος, όσο μικρό και αν είναι, είναι καλό. Αυτό μας το είπε ο Robert Browning, Βρετανός ποιητής.
Έλα να φας τώρα με τον πλούσιο που έμπλεξες, με το φτωχό όμως να πας να διασκεδάσεις γιατί αυτός μόνο μπορεί να σου δώσει την χαρά που την παίρνει από το κάθετι μικρό. Χα, χα, χα, τι ωραία που το είπε κάποιος Σμιθ.
Και ξέρεις γιατί μικρέ μου φίλε;”

“…μ…γιατί …παρακαλώ;”

“ Xα, χα, χα, γιατί η ρίζα της χαράς φαίνεται να είναι η χα, μαζί με το είρω που σημαίνει λέγω και κάποτε έγινε χαείρω και χαίρω. Και είναι ίδια με τον ήχο του γέλιου, γιατί μ’ αρέσει να χαχανίζω και σε κάνει να χαμογελάς. Η ακουστική διαπλοκή των ουρανισκόφωνων,κ, γ, χ στο γέλιο είναι χαρακτηριστική. Ακούγεται ως κακα… ιδίως από ώριμους άνδρες σαν εμάς που καγχάζουμε διαρκώς ε;”

“ Καγχαχά…κάγχα…χάκαγχα”

“‘Ναι! Γιατί είμαστε πλήρεις χαράς και ευφραιίνόμαστε. Είμαστε αχαρνείς, και χράουμε το χρέος μας σε χρηστό χρήμα!
Το αίσθημα της χαράς με τα χέρια μας κυρίως εκφράζεται, απανταχού στην μεταγή αλλά και κάποτε στα πιθηκοειδή. Κάνανε ανατάσεις χειρών, χειραψίες, αλληλοκτυπήματα παλαμών, αγκαλιάσματα και παντός είδους χειρονομίες. Και όλοι μας χαιρετίζουμε πάντως κυρίως δια των χειρών.
Όταν το χέρι είτε ως κλεισμένη είτε ως ανοικτή και αναπεπταμένη παλάμη, λαμβάνει κάτι αναλαμβάνει, κάνει επιχείρηση, επί παντός εργαλείου ομοίου προς το χέρι. Αλλά επί εχθρικής σημασίας γίνετε χειρόω, που σημαίνει οτι φέρω στην εξουσία μου με υποταγή, μετά από νίκη.
Έτσι επί της αρνητικής του της σημασίας η χαρά γίνεται κάτι σαν αίρεση, όπως όταν αρπάζω, λαμβάνω με, κάποιον, με το χέρι, δράττομαι, κάτι στα χέρια .
Είναι άξιον απορίας το ότι οι γραμματικοί του παρελθόντος δεν είχαν προσέξει την ολοφάνερη και κραυγαλέα σχέση μεταξύ των χειρ και αιρέω, του κυριεύω,του εξουσιάζω, του φονεύω, τουυ εξαπατώ, του παγιδεύω και επί καλής σημασίας, του να ελκύω προς το μέρος μου.

Η αίρεσις είναι κάποιου είδους ιδεολογική κατάληψη αλλά και προσωπική εκλογή, και πολύ πιθανόν το πάλαι ποτέ να ξεκίνησε δείχνοντας τον υποψήφιο δια της χειρός, ή να ήταν τρόπος του σκέπτεσθαι, ή φιλοσοφική αρχή.
Θυμήσου την προσωπική σου εμπειρία, μικρέ. Σίγουρα θα ένιωσες ευάλωτος όταν σε διάλεξα μετάξυ τόσων άλλων κοινών τότε στο Κυνοτροφείο, αναλώσιμος και όσο και αν με στενοχωρεί που σε συνέλαβα, που σε άλωσα, έπρεπε να γίνει για να διδαχθείς τώρα αλλά και πάντα οτί η ληστεία έρχεται μετά από τη χαρά. Αρκεί να βάλεις τα χέρια σου!”

“Δείξε… …ένα ψεύτη …να δείξω …ένα κλέφτη…. Χέρμπερτ…γράψε τώρα, Μανκί.”

“Τσόκυ με εκπλήσσεις, είσαι ταχύτερος του αναμενομένου, Αυτό πως σου ήρθε τώρα;”

“…μου έκανες ….το μάθημα … ίδιο… ξαναχθες. Χα, χα”

“ Χα, χα, χα!”