“… Κουμπί εγγραφής… Ο δειγματολήπτης που εμπιστευόταν ο Ρις… λείπει… Ο πιστός σύντροφος του Μανκί… είμαι φυσικά εγώ… χάθηκα, φυσικά… ακόμα κι εγώ.

… Έτσι σήμερα… εγώ… Τσό Κυον… έξι χρονών μετρώντας επτά δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω παρά να κάτσω επιτέλους και να κάνω αυτό για το οποίο σχεδιάστηκα. Εγώ… ζωγραφίζω τα κομμάτια του Νέου… τις διασπορές του Ρις… σαν να ήμουν εκείνος.

Αλλά και αύριο εγώ… ζωγραφίζω τις περιπέτειές μου… σαν να ήμουν ο Μανκί… χαχαχα! …όλα αυτά τα χρόνια… εκπαίδευσης εγώ… οφείλω… σε αυτούς… την εγκατάλειψη… τα προβλήματα ενοχής… όλα…

Εγώ… μου αρκεί το φαγητό… Οι άλλοι… είχαν αρκετά να πουν… «Η μουσική, η αρχιτεκτονική, η γραφή και η ζωγραφική αποτελούσαν το κλειδί με το οποίο κατασκευάσαμε την ύπαρξη ορισμένων οντοτήτων τεχνητής νοημοσύνης για να μας βοηθήσουν να πραγματοποιήσουμε τις έννοιες μας.

Αρχικά, ο Άϊ Σέϊταν θα μας βοηθούσε να συνθέσουμε και να αποκτήσουμε ρυθμό, αρμονία, μελωδία, κομμάτια μουσικής. Ο διοργανωτής που παράγει τη βάση. Πάνω από αυτό, θα μπορούσαμε να αρχιτεκτονήσουμε και να διαχειριστούμε τον «Αυτόνομο Θεραπευτικό Ενυδρειπονικά Ομοιοστατοικό Θύλακα»

… Σταθερή κατάσταση καθυστέρησης… Εγώ… φτάνω μέσα… ζωγραφίζω τα κομμάτια του Είρι… το διασπασμένο αρχιτεκτονικό σχήμα… έννοια «Το Δείγμα» του Ρις… δίνοντας ζωή στα Cerussites του. Αυτός που… αναλαμβάνει… τη γραφή… την επεξεργασία των… βιβλίων.

…Κορυφή… παλιά βράχια δημιουργώντας σκουριασμένες χαράδρες… θάλασσα… ήρεμη… γεμάτη λόγο και τέχνη… βιβλίο «Παραισθήσεις της Νιότης και των Εποχών»

… Σταθερή κατάσταση καθυστέρησης… Μανκί… πάντα νεαρός γέρος… δημιουργεί ιστορία… με βάπτισμα εμένα… να τον βοηθήσω… στο έργο του.

…Κορυφή… νέα τετράγωνα σχηματίζοντας λαμπερές αναστεναγμούς… λίμνη… θυμωμένη… γεμάτη λογοτεχνία… βιβλίο