“Θα λάβεις ένα σώμα. Μπορεί να το αγαπήσεις ή να το μισήσεις, όμως θα είναι δικό σου για όλη τη διάρκεια της ζωής σου.
Θα πάρεις μαθήματα. Είσαι εγγεγραμμένος, χωρίς δυνατότητα ένστασης, σε ένα υποχρεωτικό και πλήρους φοίτησης πανεπιστήμιο που ονομάζεται Ζωή.
Δεν υπάρχουν λάθη, μόνο μαθήματα. Η ανάπτυξη ξεδιπλώνεται μέσα από δοκιμές, σφάλματα και πειραματισμούς. Αυτό που αποκαλείς αποτυχία είναι απλώς ένα πείραμα που σου δίδαξε κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι περίμενες. Δεν είναι λιγότερο πολύτιμο από εκείνα που αργότερα θα ονομάσεις επιτυχίες.
Τα μαθήματα επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν κατανοητά. Επιστρέφουν με αλλοιωμένες μορφές, φορώντας διαφορετικά πρόσωπα, μέχρι να αναγνωριστούν. Μόλις τα μάθεις, προχωράς.
Η μάθηση δεν τελειώνει ποτέ. Δεν υπάρχει στάδιο ζωής χωρίς αυτήν. Αν ζεις, υπάρχουν ακόμη μαθήματα.
Το «εκεί» δεν είναι ποτέ καλύτερο από το «εδώ». Όταν το «εκεί» γίνει «εδώ», ένα άλλο «εκεί» θα εμφανιστεί, και πάλι θα φαίνεται προτιμότερο.
Οι άλλοι άνθρωποι είναι οι καθρέφτες σου. Δεν μπορείς να αγαπήσεις ή να μισήσεις κάτι σε κάποιον άλλο αν δεν αντανακλά κάτι που αγαπάς ή μισείς μέσα σου.
Το τι θα κάνεις με τη ζωή σου εξαρτάται από εσένα. Διαθέτεις ήδη όλα τα εργαλεία και τους πόρους που χρειάζεσαι. Το πώς θα τα χρησιμοποιήσεις είναι δική σου ευθύνη. Η επιλογή είναι πάντα δική σου.
Οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα σου. Όλα τα ερωτήματα της ζωής περιέχουν ήδη τις απαντήσεις τους. Παρατήρησε, άκου και εμπιστεύσου.
Θα τα ξεχάσεις όλα αυτά;

Το μισό ταμπούρι μας είχε πάρει υπόσταση εδώ και καιρό. Αυτό ήταν κάτι που ενοχλούσε τη φυλή των Ανεμάκι και οδήγησε στην απόφαση των γηραιών για μονομαχία.

Η αδιάφορη στάση του Κρί για τα δρώμενα στον πόλεμο είχε δώσει το κακό παράδειγμα και η περίεργη επιρροή που ασκούσε σε όλους παρεξηγούταν. Ήταν η ιδανικότερη επιλογή αντιπάλου. Οι παλιοί είχαν τη διαστρεβλωμένη άποψη πως για να επιβιώσεις όταν η πυρκαγιά έχει φτάσει στην αυλή σου πρέπει να κάνεις άτακτες υποχωρήσεις και αιφνίδιες αντεπιθέσεις στον γείτονα. Ποιος δεν νόμισε πως εγώ η μάγισσα είχα βάλει το χέρι μου και εξωθούσα με μαγικά άπαντες σε παθητική στάση. Τόσα λίγα τελικά ήξεραν.

Ο Κρί σαν αντίπαλος του Ανκελ θα είχε μια και μοναδική ευκαιρία να αποδείξει τον εαυτό του και την επιμονή μου στην ειρήνη. Το κίνητρο του ήταν μεγάλο και κάλλιστα θα μπορούσε να ανταγωνιστεί αυτό του Ανκελου, όμως δεν ήταν αρκετό. Δεν ήταν αρκετό να σβήσει την πυρκαγιά του πόθου για πόλεμο που είχε ανάψει στην καρδιά του Άνκελου.

Στην μονομαχία, ο βασιλιάς Άνκελος αφόπλισε τον Κρί και χωρίς να δείξει έλεος σκότωσε τον Κρί με ένα τελειωτικό χτύπημα στο λαιμό. Διέταξε με την θανατική αυτή πράξη, υποταγή στην ένωση και προετοιμασία για πολεμική σύρραξη μακράς διαρκείας.

Για την τιμή της ύπαρξης σου, το δυο χιλιάδες δέκα και έξι, ο Κρί, ο πατέρας σου, έπεσε στη μονομαχία με τον βασιλιά Άνκελο υπερασπιζόμενος τα πιστεύω μας. Δεν είχαμε καν προλάβει να σε ονοματοθετήσουμε υιέ μας. Εσύ όμως να αισθάνεσαι ευγνώμων γιατί αν δεν είχαν γίνει τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση του πατέρα σου, μπορεί και να μην μέναμε ζωντανοί.

Τότε σε πήρα γοργά ξανά στην αγκαλιά μου, μικρός και ελαφρύς που ήσουν, και πήγαμε να βρούμε τους φίλους μας που είδαν τι έρχεται και φύγαν πρώτοι απ’όλους.

Προορισμός μας έγινε ο τόπος του Ρίς και της Άϊντο, η περίφημη ομοιοστατοικία τους.
Εδώ είδαμε από κοντά το φυσιοτεχνολογικό θαύμα της συνύπαρξης παλαιών και νέων ιδεών του Ί’ρι σε ένα μοναδικό χώρο.
Τώρα είμαστε οι διαχειριστές αυτής της ομοιοστατοικίας ΑΘΕΟΘ και πολλά έχουνε δει τα μάτια μας, και ακόμα πιο πολλά από όσα σου εκμυστηρεύθηκα έχουν ξεχαστεί.

Λίγες Ώρες πριν, η Άϊντο, η πρώτη μας επισκέπτης εδώ και τρία χρόνια, μου έφερε μια αποστολή, με παραλήπτη εσένα και μια γραπτή εντολή. Να σου παραδώσω τα βιβλία που περιείχε μα μόνο όταν τα ανακαλύψεις μόνος σου, στο δικό σου χρόνο.

Όταν διαβάζεις αυτά τα γράμματα μου θα έχει φτάσει η στιγμή που θα έχεις ανακαλύψει το σεντούκι που έκρυψα όλη αυτή την γνώση, μοναδική σε όλο τον κόσμο. Δεν ξέρω αν σε περίμενε υπομονετικά ή αν μετά την αποχώρησή μου, σε βρήκε αμέσως αλλά ένα είναι σίγουρο. Έπρεπε να σε προστατέψω για μια τελευταία φορά και ας σήμαινε πως θα σε χάσω για πάντα. Ίσως το κάνεις από μόνο σου το άλμα στο κενό, αλλά αν περνούσε από το χέρι μου, και πάλι θα σε απέτρεπα.
Από τη μεριά μου αποφάσισα να κάνω ότι μπορώ και να απαντήσω στο κάλεσμα του αγαπημένου μου τόπου, αλλά και στον καημό που έχω εδώ και χρόνια. Δεν μου μένουν πολλές δυνάμεις ακόμα και αποφασίζω τώρα πια που είσαι δυνατός, να εγκαταλείψω την κατοικία μας και να κατευθυνθώ για μια ακόμη φορά προς το Άνιμα Κει. Εκεί θα ήθελα να κατευθύνω το πρώτο και να ‘ναι τελευταίο άλμα στο κενό και να λάβω ακόμα μια πνοή, στο μέρος που έλαβες την πρώτη σου εσύ. Να συναντηθούμε με τον πατέρα σου ξανά. Να βρούμε λόγο να περιμένουμε πάλι καρτερικά κάτι. Τον δικό σου ερχομό.

Χθες μετά από τη μεγάλη γιορτή των τριακοστών τρίτων σου γενεθλίων που στήσαμε, αποφασίσαμε να φύγουμε μαζί με την Άϊντο, για διακοπές στον άγριο δασώδη περίβολο της κατοικίας ΑΘΕΟΘ σου είπαμε. Τώρα πλέον έμαθες την αλήθεια της οριστικής εξαφάνισής μου.

Συγχώρεσε με που σου κράτησα κρυφά όλα αυτά τα πράγματα αλλά πήρα αυτή την απόφαση εξαιτίας των κοσμοϊστορικών γεγονότων που άλλαξαν μια για πάντα την όψη του πλανήτη μας και τις δυστοπικές ανάγκες της ζωής μας. Έπρεπε να προσαρμοστούμε στην καινούργια αρχή, καθαροί, νηφάλιοι και συνεπείς.

Εγώ αυτό το μόνο που θέλω τώρα και τελειώνω, είναι να προσφέρω, με όποιο τρόπο, ενέργεια στην ηρεμία σου και καύσιμα στις επιθυμίες σου.

Σε αποχαιρετώ γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε κάπως αλλιώς, κάπου αλλού, κάποτε.
Σ’αγαπώ.”