“Μου φαίνεται …οι χορευτές του ουρανού …ήταν επαναστάτες δικαστές …οι νυχτόβιοι νεκροζώντανοι χειρούργοι …ήταν αναλώσιμα αναντικατάστατοι …όλη η εμπειρία της ζωής μου …νησάκια στον ωκεανό …μονόξυλα που έχασαν το άλμα στο κενό …φόβος αστοχίας …και από τότε και έπειτα …ψάχνουν αναπηδητήρες …μια συνεχής αλλαγή …τίποτα δεν παρέμεινε σταθερό …σε έναν κόσμο που αλλάξε τόσο …το
“Ο νοήμων συμπαντικός οργανισμός δεν μπορεί να υποκλέψει το δικαίωμα του νομοθέτη από τους αυθύπαρκτους φυσικούς νόμους, επειδή ο ίδιος είναι δημιουργημένος από το μηδέν της αδρανούς ανυπαρξίας κραδασμών, μέσω φυσικών νόμων που οργάνωσαν τους τυχαίους κραδασμούς του χάους σε εξαπλωνόμενο σκεπτόμενο σύμπαν. Οι διαφορετικής συχνότητας κραδασμοί και οι αντιθέτου ροπής κραδασμοί συνθέτουν αυτόματα οργανισμούς
Από τα πρώτα έτη της πενταετούς προσομοίωσης, η απροθυμία των ανθρώπων, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σαν τους παλιούς, καλούς ελεύθερους κατασκηνωτές με μονόξυλα, να ταξιδέψουν το επικίνδυνο κενό είτε με αυτοκίνητα, είτε με σήραγγες ή γέφυρες, κατέστησε απαραίτητη τη δημιουργία κάποιου νέου είδους εργάτη. Ενός νέου είδους, ιδανικά αναλώσιμου να καλύπτει γρήγορα τις αποστάσεις μεταξύ των
Επιστημονικός αποσυμβολισμός της σβάστικας ή τετρακτίδας που είναι το ηλιακό σύμβολο.Κατα τα συμπαντικά πρότυπα της ο.ε.α. σε ολα τα ηλιακα συστηματα υπαρχει ένα ήλιος ύλης, ο γνωστός ο κίτρινός μας ήλιος και ένας αόρατος ανθήλιος αντι-ύλης σαν μικρή μαύρη τρύπα που κάπου στο κέντρο τους οι 2 αντιπεριστρεφόμενοι ήλιοι έχουν τον ουδετερονιακό μεσήλιο που συμβολίζεται
Ταυτοχρονικά και ετεροχωρικά ένας κυνάνθρωπος βρίσκεται στους νιπτήρες της Μεγάλης Αίθουσας Μικρών Εδεσμάτων. Ο Τσόκι διαβάζει τα ιερογραφικά χαρακτικά. Διηγούνται την ιστορία που διαμόρφωσε την πραγματικότητα στην οποία ζούνε πλέον οι Χούμανς και οι Κυνάνθρωποι. Κάπου αναφέρει την απόφαση της πρώτης άρσης των εθνών σε ένα, συμπεριλαμβανομένων πασών θρησκειών εις καμμία, το πέμπτο έτος Προ
Το εξημέρωμα της πρώτης Ημέρας του εξηκοστού έβδομου έτους Μετά Διατομών, πρωτοχρονιά δηλαδή, την πέμπτη Ώρα, αυγή δηλαδή, βρίσκει τον Τσόκι να προσπαθεί να αποχαιρετήσει την Έρι. “…Από τη στιγμή …θα χωριστούμε και μετά …ο πόνος θα γίνει πείνα …Ψάξε …να με βρεις …εκεί που ο φίλος μου ο Ρο κάποτε μου πρότεινε …να πάμε
Η δεύτερη σκέψη του, μετά την απώλεια και της ζώνης, τον γλιστρά προς το μέρος της Έρι η οποία παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα από όχι πολύ μακριά, αλλά ούτε και από πολύ κοντά. Καθώς την πλησιάζει ξαναπαίρνει τα πάνω του. Θυμάται χαρούμενο μόριο που φεύγει από έναν στεγνό κόλπο για να πάει σε έναν άλλο, υγρό.
Κοιτώντας λίγο μπροστά στο χρόνο, στο εξήντα επτά Μετά Διατομών, και στον υποκείμενο χώρο, κάτω από τους ναούς του ελεύθερου θόλου, η πτώση της Έρι φαίνεται πως θα διακοπεί στη συνάντηση με έναν απίθανο αναπηδητήρα στον πυθμένα του γκρεμού. Σύντομα θα πάρει ακατάλληλη κλίση και θα συνεχίσει για μισό δεύτερο ακόμα, ώστε και θα παύσει,
“Κάνε πέρα!” φωνάζει ο Κέρ. “Είναι όλα ξεκάθαρα. Όλοι θα χορέψουν. Κάποιοι θα βρουν χαρά και κάποιοι πόνο.” απαντά ο Ρό.Έχει απόθεμα απαράμιλλων μαχητικών τεχνικών και με εκδικητικό πνεύμα υπερασπίζεται επιθετικά το δικαίωμα του φίλου του στην ευτυχία, απέναντι στους σφετεριστές Κέρ, Βέρ και Ρούς. Αστραπιαία, αφοπλίζει τον τελευταίο, αρπάζει τη νηστική κύστη του και
H ανακατετμημένη νέα τροχιά της Έρις την οδήγησε σε μια γέφυρα που βγάζει στην είσοδο μιας σήραγγας, σε κάτι μάλλον εγκαταλελειμμένα, όπως έδειχναν από μακριά, μωβ σπίτια σε καταπράσινα φυτρωμένο περιβάλλον.Και τι να έκανε εδώ που έφτασε; Δεν ήξερε πόσο μακριά ή κοντά ήταν το σπίτι της, δεν είχε δυνάμεις και άλλα περιθώρια να φοβηθεί
