Κάθε φορά οι πειρατές συστήνοταν φωνάζοντας από απόσταση και τολμούσαν να κάνουν αυτό που ελάχιστοι μέχρι τότε είχαν σκεφτεί. Να βουτήξουν στο κενό από τα μετέωρα βράχια πάνω από τις παρυφές του λόφου που ανοίγει προς την παραλία όπου και θα έστηναν το στρατόπεδό τους. Στο περιθώριο, αντιδιαμετρικά της Μεγάλης Σπηλιάς. Αυτή η φορά ήταν κατάτι διαφορετική.
Οι Κέρανν, Βέρανν κι Ρούσανν θα δηλώσουν τις προθέσεις τους ενώπιων της νικητήριας φυλής. Όλη αυτή η επιχείρηση της ανάρτησης της σημαίας στο πιο ασφαλές ψηλό σημείο του Άνιμα Κει, τους κατατρόπωσε, συνθλίβοντας τα βαθύτερα συναισθηματικά τους σημεία. Οι λόγοι που τους έφεραν στο Άνιμα Κει είναι και εκείνοι συνυφασμένοι σε μια σημαία. Εκείνη που έφερε ο μεγάλος Βασιλιάς και πατέρας τους, ο Πέραν.
Ο πατέρας τους που όσο μεγάλωνε και απορροφούταν από την εξουσία, τόσο χανόταν στον πλούτο που είχε αποκτήσει κατά τον εμφύλιο. Σταδιακά εξαφανίστηκε ο άνθρωπος ηγέτης που τους ενέπνευσε να ξεκινήσουν την επανάσταση των Κοινών, όπως ο ίδιος την χαρακτήρισε στις απαρχές της. Μετά το όραμα και την επαφή με μια παρθένα, αδιάκριτη και αταξική κοινωνία, ήρθε η εκμετάλλευση της πίστης, η προδωσία, η χειραγώγηση. Η συγκέντρωση όλης της δύναμης πάνω του ήταν τόσο φανερή που κανείς από τους υπηκόους της ενδοχώρας δεν μπορούσε να δείξει ανυπακοή στην υποταγή. Το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν ότι όλοι του έδωσαν μια ακόμα ευκαιρία να μετανοήσει.
Με ξακουστή πυγμή στο λόγο του και έντονες εκφράσεις αιλουροειδούς στο πρόσωπό του, έπεισε τους υιούς του πως ο αγώνας τους δεν θα είχε μέλλον εκτός αν εκείνοι εγκατέλειπαν την ενδοχώρα με προορισμό την δημιουργία αυτόνομων θυλάκων ξεκινώντας από μικρά χωριά. Το κίνημα που θα δημιουργούσαν θα εξασφάλιζε μακροβιότητα και σταθερότητα στο διοικητικό μοντέλο που επιθυμούσε, μόνο που αυτό αποδείχθηκε πως ήταν ολοκληρωμένο γύρω από το πρόσωπό του.
Όσα νέα και αν συνέλαβαν στα ταξίδια και τις αποστολές τους, τίποτα δεν προμήνυε τι θα συναντούσαν κατά την επιστροφή τους από κάποια αποστολή. Γρήγορα κατάλαβαν πως είχαν αντικατασταθεί.. Η θέση τους αναπληρώθηκε από τρεις θηλυκές κοινές, πανέμορφες και δυνατές.. Τον σκότωσαν πήραν τις θηλυκές και από τότε τριγυρνούν χωρίς καμία αναφορά. Τώρα έχουν την ευκαιρία ξανά να ανήκουν κάπου. Το παντοτινό όνειρο του Περάνν είχε γίνει και δικό τους.Αυτό το μέρος είναι η πατρίδα των προγόνων τους και η μεγάλη σπηλιά πρέπει να γίνει ξανά το προχύρωμα τους, κάτω από την εξουσία της τριανδρίας, πάντα.
“Ποιανής τριανδρίας;”
Ο άναρχος …χορός των δορυφόρων του Πλούτωνα.
Όπως παρατήρησαν οι επιστήμονες μέσω του Humble, οι δορυφόροι του Πλούτωνα είναι ακόμη πιο παράξενοι από ό,τι πίστευαν μέχρι πρότινος. Χάος προκαλείται από τις μεταβαλλόμενες βαρυτικές επιδράσεις που ασκεί στους τέσσερις δορυφόρους το βαρυτικό πεδίο των δύο κεντρικών ουρανίων σωμάτων, του Πλούτωνα και του Χάροντα…
Αν κανείς ζούσε πάνω σε έναν από τους δορυφόρους Ύδρα ή Νύκτα, θα δυσκολευόταν πολύ να ρυθμίσει το ξυπνητήρι του, επειδή δεν θα μπορούσε να είναι σίγουρος πότε και από πού θα ανέτειλε ο Ήλιος (μπορεί να μην ανέτειλε και καθόλου), ενώ κάθε μέρα ή νύχτα δεν θα είχε την ίδια διάρκεια με την προηγούμενη.
Νέα στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Humble αποκαλύπτουν ότι οι δορυφόροι ακολουθούν άκρως παράξενες και απρόβλεπτες τροχιές περιφοράς γύρω από τον Πλούτωνα. Παράλληλα, δεν περιστρέφονται γύρω από έναν σταθερό άξονα, αλλά κλυδωνίζονται ακανόνιστα, με συνέπεια ο Πλούτων να μη «βλέπει» κάθε μέρα το ίδιο ημισφαίριο των δορυφόρων του (ενώ η Σελήνη δείχνει στη Γη πάντα το ίδιο «πρόσωπο»).
Μέχρι στιγμής, στο ηλιακό μας σύστημα μόνο ο Υπερίων, ο δορυφόρος του Κρόνου, είχε ανακαλυφθεί να βρίσκεται σε παρόμοια χαοτική κίνηση γύρω από τον άξονά του και τον πλανήτη του.
Οι αστρονόμοι, με επικεφαλής τον Μαρκ Σόουαλτερ του Ινστιτούτου SETI της Καλιφόρνια εκτιμούν ότι και τα άλλα δύο φεγγάρια του Πλούτωνα, ο Κέρβερος και η Στύγα, «τραμπαλίζονται» με εξίσου ακανόνιστο τρόπο, αν και αυτό θα πρέπει να επιβεβαιωθεί με μελλοντικές παρατηρήσεις.
Το κοντινό πέρασμα του διαστημικού σκάφους «Νέοι Ορίζοντες» (New Horizons) της NASA από το σύστημα του Πλούτωνα και του Χάροντα στα μέσα Ιουλίου, σε απόσταση μόνο 12.500 χιλομέτρων, θα φωτίσει περισσότερο την κατάσταση.
Ο Πλούτων θεωρείτο ο ένατος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος έως το 2006, όταν υποβιβάσθηκε σε νάνο-πλανήτη, αν και οι αντιδράσεις συνεχίζονται ακόμη για την υποβάθμισή του. Με διάμετρο 2.350 χλμ., είναι μικρότερος και από τη Σελήνη.
Ο Χάρων, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Πλούτωνα, ανακαλύφθηκε το 1978 και έχει το μισό περίπου μέγεθος (διάμετρο 1.207 χλμ). Ουσιαστικά αποτελεί «δίδυμο» με τον Πλούτωνα, συνιστώντας έναν ιδιόμορφο διπλό πλανήτη, καθώς οι δυό τους κινούνται πέριξ ενός κοινού βαρυτικού κέντρου, το οποίο βρίσκεται κάπου στο διάστημα ανάμεσά τους. Μερικοί επιστήμονες θεωρούν ότι και το δίδυμο Γης-Σελήνης αποτελεί ένα διπλό πλανήτη, αν και στη δική μας περίπτωση το κέντρο της βαρύτητας βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της Γης και όχι στο διάστημα.
Οι δορυφόροι Νυξ και Ύδρα ανακαλύφθηκαν το 2005 από το τηλεσκόπιο Humble, ο Κέρβερος το 2011 και η Στύγα το 2012. Καθένα από αυτά τα φεγγάρια έχει διάμετρο λίγες μόνο δεκάδες χιλιόμετρα, από 6,8 χλμ. η Στύγα που είναι η μικρότερη, έως 45,4 χλμ. η Ύδρα που είναι ο μεγαλύτερος δορυφόρος, γι’ αυτό μέχρι σήμερα κανένα επίγειο τηλεσκόπιο δεν έχει καταφέρει να τα παρατηρήσει.
Το χάος προκαλείται από τις μεταβαλλόμενες βαρυτικές επιδράσεις που ασκεί στους τέσσερις δορυφόρους το βαρυτικό πεδίο των δύο κεντρικών ουρανίων σωμάτων, του Πλούτωνα και του Χάροντα, καθώς περιφέρονται ο ένας γύρω από τον άλλο. Το εν λόγω «δίδυμο» ωθεί, με τη σειρά του, το «κουαρτέτο» των δορυφόρων σε έναν απρόβλεπτο χορό, γεγονός που επιτείνεται από ότι τα φεγγάρια δεν έχουν σφαιρικό σχήμα, αλλά ελλειψοειδές, σαν μπάλες του ράγκμπι. Οι επιστήμονες δεν πιστεύουν πάντως ότι το σύστημα του Πλούτωνα βρίσκεται στο χείλος της αποσύνθεσης.
Επίσης ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά ότι ο Κέρβερος είναι σκούρος σαν κάρβουνο, καθώς αντανακλά μόλις το 4% του ηλιακού φωτός που πέφτει πάνω του, ενώ αντίθετα τα άλλα φεγγάρια είναι πολύ ανοιχτόχρωμα, σαν άσπρη άμμος. Αυτή η έντονη χρωματική διαφορά είναι ανεξήγητη προς το παρόν.
“Ποιανής τριανδρίας;” Η Αναρχική Απάντηση.
Η απάντηση δεν είναι πολιτική. Είναι κοσμική. Η Τριάδα καθρεφτίζει τον χαοτικό χορό των δορυφόρων του Πλούτωνα, χωρίς σταθερό άξονα, χωρίς προβλέψιμο κύκλο, χωρίς πρόσωπο που να εμφανίζεται ποτέ δύο φορές το ίδιο. Όπως η Νιξ, η Ύδρα, ο Κέρβερος, η Στύγα, ταλαντεύονται, περιστρέφονται, παρασύρονται από ανταγωνιζόμενες βαρύτητες. Ο Πλούτωνας και ο Χάροντας σχηματίζουν ένα διπλό κέντρο βάρους. Δεν υπάρχει πραγματικός «κυρίαρχος». Υπάρχει αμοιβαία έλξη. Όπως το παρελθόν και το μέλλον. Όπως η εξουσία και η ελευθερία. Τραβούν αδιάκοπα τους πειρατές προς αντίθετες κατευθύνσεις, και όμως τους κρατούν σε τροχιά.
Το χάος δεν σημαίνει κατάρρευση. Σημαίνει δυναμική ισορροπία.
Οι επιστήμονες λένε πως το σύστημα δεν θα διαλυθεί. Ούτε και οι πειρατές.
Επιστροφή στο Άνιμα Κει. Η Μεγάλη Σπηλιά Πρέπει να Σταθεί Ξανά.
Τώρα έχουν την ευκαιρία να ανήκουν ξανά κάπου. Το Άνιμα Κέι δεν είναι απλώς καταφύγιο, είναι η πατρογονική τους γη.
Το αίτημά τους είναι απλό και απόλυτο: Η Μεγάλη Σπηλιά πρέπει να γίνει ξανά το οχυρό τους.
Όχι υπό έναν βασιλιά. Όχι υπό μία μοναδική βούληση. Αλλά υπό την Τριάδα.
2023–2039, Η Σιωπηλή Σύγκλιση.
2023–2025, Η «Κρίση Σεληνοσεισμών» της Shellworld. Οι σεληνοσεισμοί εντείνονται.
Επίσημη αφήγηση: Δυσλειτουργία εξοπλισμού.
Πραγματικότητα: Οι γεωτρήσεις της Shellworld προκάλεσαν αποσταθεροποίηση, αφυπνίζοντας τα μοτίβα Εριδανής αντήχησης.
2027, Η Ανακάλυψη του «Πλέγματος»
Ο Άστερ αποκρυπτογραφεί ένα επαναλαμβανόμενο, πλανητικής κλίμακας μοτίβο αντήχησης, το Εριδανό Πλέγμα, έναν τετραδιάστατο ιστό χρονολυτικών σημείων πίεσης που συνδέει σπήλαια σε όλο τον κόσμο.
2029, Ο Άνκελ στο Πρόγραμμα Πλέγματος.
Ο Βασιλιάς Άνκελ εντάσσεται στο πρόγραμμα Lattice. Αναπτύσσει εμμονή με τους κόμβους αντήχησης. Το Άνιμα Κει είναι ένας από αυτούς.
2030–2035, Τα Κρυφά Παιδικά Χρόνια του Μανκί. Μεγαλώνει κρυμμένος από τον Ρις με τη μητέρα του. Εμφανίζει σημάδια υπερ-διαίσθησης, χρονικής ευαισθησίας, ενσυναισθητικής αντήχησης, διαρροής ονειρο-μνήμης. Η παρουσία του επηρεάζει διακριτικά τα πεδία γύρω του.
2036, Το Δίκτυο Freakamber Οργανώνεται.
Αποκτά επιχειρησιακή δομή. Αναλαμβάνει ενεργή δολιοφθορά της προπαγάνδας της Shellworld.
2038–2039, Η «Υπόθεση Άνκελ»
Ο Άνκελ συνδέει τα δεδομένα, τον παλμό της σπηλιάς το 2015, το εξαφανισμένο παιδί, την πτώση της αντήχησης στο Άνιμα Κει, το σφραγισμένο συγκρότημα A.Th.A.H.E.
Καταλήγει στο συμπέρασμα, Η Μανκί είναι ο πρώτος αληθινός χρονολυτικός άνθρωπος.
2040–2045, Η Μεγάλη Εποχή προ-Διατομών.
2040, «Μοναχικός Εξωγήινος» τραγούδι του Άϊς Έϊταν. Πυροδοτεί τη Διαύγεια του Άνκελ.
Ακούγοντας το Μοναχικός Εξωγήινος, από το “Διατομική Γή”, αποκρυπτογραφεί το συμβολικό μοτίβο που κρύβεται στους στίχους, έναν μεταφορικό χάρτη του Πλέγματος (Lattice).
2041, Η Απόρριψη.
Ο Άνκελ προσπαθεί να πείσει την ηγεσία της Shellworld. Τον αγνοούν. Αρχίζει να προωθεί μυστικά το σχέδιο Διατομών.
2042–2044, Η Κατάληψη του Άνιμα Κει.
Η Shellworld καταλαμβάνει την παραλία. Τη θολώνει με θόλο. Διεξάγει δοκιμές. Δεν βρίσκει «τίποτα αφύσικο».
Η Μάνκι πήρε την ανωμαλία μαζί του. Και τώρα πρέπει να την επιστρέψει.