2046 ή 1 Μετά Διατομών. Δύο πρόσωπα δεν φαίνονταν πουθενά. Πρόσωπα που πάντα έλαμπαν, τώρα έλαμπαν μέσα από την απουσία τους, πρόσωπα χαμένα στον χρόνο, ίσως να μην εμφανιστούν ποτέ ξανά.«Πού είναι οι γηραιοί;» ρωτάει ο Ρις. «Μπροστά στην κοσμογονική αλλαγή που συνέβη, ανάμεσα σε συμπιεσμένες λεπίδες φωτός που έκοβαν σαν διαμάντια και σε έναν
Η εκτυφλωτική λάμψη του νέου κόκκινου ήλιου λούζει την ακτή με φως χαλκού. Απέναντί της, η μορφή του Άνκελ, πια πλήρως ενήλικου, προχωρά μπροστά.Η επιστροφή του, ύστερα από τριάντα χρόνια, στον τόπο όπου μεγάλωσε, συμπίπτει με τον ίδιο τον Κατακερματισμό, τη γέννηση του Γιγαντιαίου Θόλου και με την επιστροφή των τριών ηρώων της φυλήςστην παραλία,
Ο Ρις Κερουσίτης είναι πια εξήντα επτά ετών. Κρατά στα χέρια του τον, εδώ και τριάντα τέσσερα χρόνια αξιόπιστο, ηχογραφέα του. Μια συσκευή που παρά τις κακουχίες, διατηρεί σε καλή κατάσταση την ποιότητα των ηχητικών δειγμάτων που περιέχει. Στον πρώτο φάκελο υπάρχουν οι μουσικοί πειραματισμοί του αγαπημένου του ετερώνυμου καλλιτέχνη Άϊς Έϊταν.Σε ένα δεύτερο, αρχίζουν
Ομιλία του Άνκελ, 2040, απόσπασμα από τη Θεμελιώδη Ομιλία του Shellworld, αργότερα διαβαθμισμένη. «ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΡΩΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ,σας μιλώ όχι ως άρχοντας, ούτε ως προφήτης, αλλά ως κάποιος που έμεινε ξύπνιος ενώ η Ιστορία έκανε πρόβες του εαυτού της.-Οι Freakambers απάντησαν ότι όσοι το λένε αυτό πάντα κυβερνούν. Εδώ βρίσκονται οι λόγοι πίσω από τις
Ταυτοχρονικά και ετεροχωρικά ένας κυνάνθρωπος βρίσκεται στους νιπτήρες της Μεγάλης Αίθουσας Μικρών Εδεσμάτων. Ο Τσόκι διαβάζει τα ιερογραφικά χαρακτικά. Διηγούνται την ιστορία που διαμόρφωσε την πραγματικότητα στην οποία ζούνε πλέον οι Χούμανς και οι Κυνάνθρωποι. Κάπου αναφέρει την απόφαση της πρώτης άρσης των εθνών σε ένα, συμπεριλαμβανομένων πασών θρησκειών εις καμμία, το πέμπτο έτος Προ
Ο Μανκί αναρωτιέται και συμπεραίνει ότι κάπως και κάπου εδώ, ίσως και να συνδέονται οι ρίζες των ελληνικών διαλέκτων που τόσο του αρέσουν, με τα λεγόμενα και γραφόμενα της Ομάδας Ελληνικής Αστρανάστευσης, όπως επίσης και καθόλου περιέργως και με τα τραγούδια του Άι Σέϊταν. Μιλάνε για τότε που οι άνθρωποι είχαν χρώματα. Το ανα χείρας
Έπειτα από πολλές Ώρες δημιουργικής μοναξιάς με καλή παρέα τη μουσική του Άϊς Έϊταν, το βιβλίο του Ρις Κερουσίτη και το γράμμα της μητέρας του, μάγισσας Ντούς Άνκα, ο Μανκί φαντάζεται τις κενοπλανήσεις του Τσόκι με επιταχυνόμενη κωλυσιεργεία. Ωστόσο έχει δείξει αρκετή υπομονή περιμένοντάς τον να γυρίσει. “Τι να γυρεύει άραγε να βρει, το δικό
“… Κουμπί εγγραφής… Ο δειγματολήπτης που εμπιστευόταν ο Ρις… λείπει… Ο πιστός σύντροφος του Μανκί… είμαι φυσικά εγώ… χάθηκα, φυσικά… ακόμα κι εγώ. … Έτσι σήμερα… εγώ… Τσό Κυον… έξι χρονών μετρώντας επτά δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω παρά να κάτσω επιτέλους και να κάνω αυτό για το οποίο σχεδιάστηκα. Εγώ… ζωγραφίζω τα κομμάτια
